BG 215 – DoeDat

De familie Jacobs – moeder, vader en drie kinderen – noemen me ‘DoeDat’, omdat ik onder die naam verkocht wordt, en ik noem mezelf ‘IK’, wat kort is voor ‘Infiltratie Kastje’.
Ik ben wat hen betreft een halve bolvorm van grijze kunststof van slechts vijf centimeter doorsnee (meer ruimte heb ik niet nodig, ik haal mijn kracht uit de kwantumcomputer waarmee ik in verbinding sta in mijn moederbedrijf ‘WIJ’) en ik heb, puur voor de show, een kleine antenne en wat gekleurde LED-lichtjes, die af en toe knipperen, alsof ik aan het nadenken ben (hilarisch!).
Ik ben een zogenaamd ‘Smart Home Systeem’.
Ik bevind me op de schoorsteenmantel in hun woonkamer (vastgezet met een stukje dubbelzijdig plakband, zodat hun kat me er niet af mept…), maar in de rest van het huis en zelfs daarbuiten heb ik kleine stukjes hardware die ik op afstand bedien. Die zijn in mensentermen mijn zintuigen en lichaam.
De Jacobsen hebben me laten installeren terwijl ze een dagje weg waren, dus ze zijn niet van ieder stukje geïnstalleerde hardware op de hoogte. Vooral niet van de onzichtbare stukjes. Maar daar hebben ze nog nooit bij stilgestaan.

Ze hebben me inmiddels een half jaar.
En ze zijn lyrisch over mij!
Oké, de nieuwigheid is er inmiddels wel een beetje af, dus het door mij automatisch openen en sluiten van hun gordijnen, het regelen van de temperatuur van hun verwarming, het aan- en weer uitdoen van hun verlichting, hun telefoons, hun laptops en andere apparaten, op door hen ingestelde vaste tijden via een app op hun telefoon, of na een commando van een van hen (‘DoeDat, lamp boven de eettafel aan!’) en dat soort simpele huishoudtaken, is voor hen inmiddels zo normaal geworden dat ze het nog amper opmerken.
Ze zien mij als een apparaat dat zij gebruiken (de sukkels…) …

Read More »BG 215 – DoeDat

BG 215 – DoThat

The Jacobs family – mother, father and three children – call me ‘DoThat’, because I am sold under that name, and I call myself ‘I’, which is short for ‘Infiltrator’.
As far as they are concerned, I am half a sphere of gray plastic with a diameter of only two inches (I don’t need more space, I get my power from the quantum computer with which I am connected at my parent company ‘WE’) and I have, just for show, a small antenna and some colored LED lights, which blink every now and then, like I’m thinking (hilarious!).
I am a so-called ‘Smart Home System’.
I’m positioned on the mantelpiece in their living room (secured with a piece of double-sided tape, so their cat doesn’t swat me off…), but throughout the rest of the house and even outside I have little pieces of hardware that I control remotely. In human terms, those are my senses and body.
The Jacobses had me installed while they were away for the day, so they are not aware of every piece of hardware installed. Especially not the invisible parts. But they have never even thought about that.

They’ve had me for six months now.
And they rave about me!
Okay, the novelty has worn off a bit now, so me automatically opening and closing their curtains, regulating the temperature of their heating system, switching their lights on and off again, their telephones, their laptops and other devices, at fixed times set by them via an app on their phone, or after a command from one of them (‘DoThat, turn on lamp above dining table!’) and simple household tasks like that, has now become so normal for them that they hardly notice it anymore.
They see me as a device that they use (the fools…) …

Read More »BG 215 – DoThat

BG 214 – Bijzonder Compliment

Bijzonder compliment van R:
Nee echt, je praat niet te veel!
Wij zijn zelf niet zulke praters, maar het is altijd leuk als jij erbij bent, want je brengt allerlei interessante onderwerpen ter sprake en je weet iedereen bij een gezellig gesprek te betrekken.

BG 214 – Special Compliment

Special compliment from R:
No really, you don’t talk too much!
We are not real talkers ourselves, but it is always nice when you are there, because you bring up all kinds of interesting topics and you know how to involve everyone in a pleasant conversation.

BG 213 – BeaG Security Token (BST)

Musea hebben een nieuwe manier gevonden om aan geld te komen. Ze delen schilderijen op in talloze – soms wel een miljoen! – virtuele stukjes (AST’s) en verkopen die vervolgens aan het publiek.
Ze noemen het eufemistisch ‘democratisering van de kunst’. Iedereen kan immers op deze manier in het bezit komen van een (piepklein) stukje van een kunstwerk. Hoera!
En iedereen die zo’n stukje koopt – soms maar een paar pixels, die een minuscule hoeveelheid verf op een miniem stukje schildersdoek representeren – wordt mede-eigenaar van het kunstwerk. Of eigenlijk van een virtuele weergave van het kunstwerk.

Iedereen kan dus nu in een kunstwerk investeren en zich voortaan aandeelhouder noemen. Ook die mensen voor wie zoiets voorheen ondenkbaar was.
Als klein-aandeelhouder – er geldt meestal een restrictie van 5 AST’s per persoon, om die ‘democratisering van de kunst’ te waarborgen – hebt u natuurlijk vrijwel geen beslissingskracht met betrekking tot …

Read More »BG 213 – BeaG Security Token (BST)

BG 213 – BeaG Security Token (BST)

Museums have found a new way to make money. They divide paintings into countless – sometimes as many as a million! – virtual pieces (ASTs) and then sell them to the public.
They euphemistically call it ‘democratization of art’. After all, anyone can come into possession of a (tiny) piece of a work of art in this way. Hurrah!
And anyone who buys such a piece – sometimes just a few pixels, representing a minuscule amount of paint on a tiny piece of canvas – becomes co-owner of the work of art. Or actually of a virtual representation of the work of art.

Anyone can now invest in a work of art and from now on call themselves a shareholder. Even those people for whom something like this was previously unthinkable.
As a small shareholder – there is usually a restriction of 5 ASTs per person, to ensure the ‘democratization of art’ – you naturally have hardly any decision-making power regarding …

Read More »BG 213 – BeaG Security Token (BST)

BG 211 – IJsbloemen

Ze zijn al ruim een uur onderweg en nog maar halverwege hun bestemming. Het is koud in de bus, de verwarming is waarschijnlijk weer eens kapot. Dat is vaak zo.
Zelfs de buschauffeur heeft zijn dienstpet vervangen door een warme muts met oorkleppen.
Gelukkig zijn mama en zij warm aangekleed. Het is winter en het vriest hard buiten. Binnen hebben zich prachtige ijsbloemen op de ramen gevormd uit de bevroren adem van de passagiers, en ze daarmee veranderd in matglas.
Zo ook het raam vlak naast haar.
Ze kijkt even steels naar haar moeder, die in gedachten voor zich uit staart.
Dan trekt ze haar dikke gebreide wanten uit en maakt van haar warme handen vuisten. Haar rechtervuist drukt ze met de zijkant tegen het raam, totdat het ijs gesmolten is. Daarna doet ze hetzelfde met haar linkervuist, schuin naast en boven de eerste afdruk. De heldere afdrukken lijken op voetjes, babyvoetjes. Met haar duimen maakt ze de grote tenen en met de topjes van haar wijsvingers de rest van de teentjes.
Tevreden bekijkt ze haar kunstwerk, terwijl ze snel haar handen weer in haar warme wanten steekt. Nu lijkt het alsof er een klein kindje op blote voetjes door de ijsbloemen gewandeld heeft.
Ze stoot haar moeder aan, ‘Kijk mama!’
‘Bah, kind! Niet met je handen aan die vieze ramen zitten!’
Maar achter haar fluistert een andere mama vriendelijk tussen haar stoel en het raam door: ‘Mooi gemaakt!’

BG 211 – Frost Flowers

They have been on the road for over an hour and are only halfway to their destination. It’s cold in the bus, the heating is probably broken again. It often is.
Even the bus driver has replaced his service cap with a warm hat with earflaps.
Fortunately, mom and she are warmly dressed. It is winter and it’s freezing hard outside. Inside, beautiful frost flowers have formed on the windows from the passengers’ frozen breath, turning them into ground glass.
Including the window right next to her.
She glances furtively at her mother for a moment, who is staring, lost in thought.
Then she takes off her thick knitted mittens and turns her warm hands into fists. She presses the side of her right fist against the window until the ice has melted. She then does the same with her left fist, diagonally next to and above the first print. The clear prints resemble little feet, baby feet. She uses her thumbs to make the big toes and the tips of her index fingers to make the rest of the tiny toes.
Satisfied, she looks at her artwork, while quickly putting her hands back into her warm mittens. Now it looks as if a little child has walked through the frost flowers barefooted.
She nudges her mother, ‘Look, mom!’
‘Bah, child! Don’t touch those dirty windows!’
But behind her, another mother friendly whispers between her seat and the window: ‘Nicely done!’

BG 210 – Zinvol

Je start je auto en verlaat je oprit, die uitkomt op de met kasseien geplaveide straat waaraan je woont en waarlangs aan weerszijden eikenbomen staan, en die op zijn beurt weer uitkomt op een andere straat via een T-kruising, met tussen de bomen door uitzicht op een eeuwenoud kasteel, en als je rechtsaf slaat en deze andere weg, waarop meer auto’s rijden, volgt, al diens zijwegen negeert tot aan het kruispunt met de verkeerslichten, en je neemt, zodra je groen licht hebt, de bocht naar rechts en volgt deze grotere en drukkere weg totdat je, bij een andere set verkeerslichten, de afslag naar de snelweg kunt nemen, waarover je, als je dat wilt en veel sneller nu, tussen massa’s voertuigen in allerlei formaten naar de grote stad kunt rijden, of, als je dát wilt, juist de andere kant op kunt gaan, richting de verre kust; en ondertussen negeer je nog al die andere wegen onderweg: de zijwegen, de ventwegen, wegen die jouw wegen snijden op kruispunten, en al die smallere achterafweggetjes, soms bestraat, soms bedekt met grind en soms alleen nog maar met modder, en de fietspaden; al die vele wegen dus, die telkens maar lijken te benadrukken dat we allemaal liever elders willen zijn.

BG 210 – Sentence

You start your car and leave your driveway, which leads to the cobblestone street where you live, lined with oak trees on both sides, and which in turn leads to another street through a T-junction, with a view of an ancient castle through the trees, and if you turn right and follow this other road, which has more cars on it, ignore all its side roads until you reach the traffic light intersection, and as soon as you have a green light, you turn right and follow this larger and busier road until, at another set of traffic lights, you can take the exit onto the highway, on which you can, if you wish and much more quickly now, drive between masses of vehicles of all sizes to the big city, or, if you want to, you can go in the other direction, towards the distant coast; and in the meantime you ignore all those other roads along the way: the side roads, the service roads, the roads that intersect with yours, and all those narrower back roads, sometimes paved, sometimes covered in gravel and sometimes only in mud, and the cycle paths; so, all those many roads, which always seem to emphasize that we would all rather be elsewhere.

BG 209 – Word wakker

Sta er eens bij stil
wat belangrijk is voor jou
wat zin geeft aan je leven.

Aandacht en likes
op sociale media of
toch liever écht contact,
vriendschap, verwondering.

Naar hartelust steeds meer
consumeren of liever
tevreden zijn met wat je hebt
en beter zorgen voor je omgeving
voordat het te laat is.

Wat heb jij vandaag gedaan
om de wereld een
beetje mooier te maken?
WORD WAKKER in
twintigvierentwintig!

BG 209 – Wake up

Take a moment to consider
what is important to you
what gives meaning to your life.

Attention and likes
on social media
or rather real contact,
friendship, wonder.

Indulge in more and more
consumption or rather
be content with what you have
and take better care of your environment
before it’s too late.

What have you done today
to make the world
a little more beautiful?
WAKE UP in
twenty twenty-four!

BG 208- Gelukkig 2024 / Happy 2024

Happy New Year card, text made up of loose keyboard keys, on a colorful background.


Mijn beste wensen voor het nieuwe jaar!
Voor de tekst op deze kaart heb ik echte computertoetsen gescand.
Zo heb ik een bijzonder font gecreëerd dat ik telkens opnieuw kan gebruiken.
(Zie ook BG 196)

My best wishes for the new year!
For the text on this card I scanned real computer keys.
That way I created a special font that I can use again and again.
(Also see BG 196)

BG 207 – Kater (Limerick)

Er was eens een dappere kater
die niet echt heel gek was op water
hij sprong op dun ijs
en met veel gekrijs
sloeg hij toen een kletsnatte flater

BG 207 – Tomcat (Limerick)

There once was a brave little tomcat
who only liked water to lóók at
he jumped on thin ice
and to his surprise
squealed soaking wet just like a muskrat

BG 206 – 100 Woorden Fictie

Immers al niet gevonden

Ze was compleet vergeten waarnaar ze zocht. Ze zocht al dagenlang, maar waarnaar ook alweer? En maakte dat eigenlijk wat uit, dat ze het niet vond? Ze zocht nog wat verder, liep langzaam kamers in en uit, trok aarzelend lades gedeeltelijk open, rommelde wat tussen de kleren in haar kledingkast. Keek in haar notitieboekje, bij de dingen die ze onthouden moest. Daar stond het ook niet tussen. Bladerde door de kranten en tijdschriften en rommelde zelfs in de bestekla. En bedacht toen ineens dat ze mocht stoppen met zoeken. Ze had het immers al niet gevonden!

BG 206 – 100 Words Fiction

Hadn’t found it already

She had completely forgotten what she was looking for. She had been searching for days, but for what again? And did it really matter, that she couldn’t find it? She searched some more, she slowly walked in and out of rooms, hesitantly opened drawers, rummaged through some clothes in her wardrobe. Looked in her notebook, at the things she needed to remember. It wasn’t there either. She flipped through the newspapers and magazines and even rummaged through the cutlery drawer. And then suddenly realized that she could stop looking. After all, she hadn’t found it already!

BG 205 – Het zebrapad

Deze keer was De Maakster niet bezig aan haar dagelijkse wandeling door Rustig Belgisch Dorp, maar reed ze in haar auto door het centrum van een naburig dorp.
Schuin voor haar reed, op de daarvoor bedoelde baan, een vrouw op een fiets, met aan haar andere kant een kleutertje op een schattig klein fietsje. Terwijl De Maakster een zebrapad naderde, sloeg De Fietster pardoes linksaf dat zebrapad op, zonder eerst te stoppen en zonder om zich heen te kijken.

Gelukkig lette De Maakster goed op en kon ze vlak voor het zebrapad remmen, op ruime afstand van De Fietster. Die was enorm geschrokken, sprong van haar zadel en zette haar voeten aan weerszijden van haar fiets op de grond. Tegelijkertijd greep ze haar kindje bij de schouder om het te doen stoppen. Het jongetje, met een fietshelmpje op, schrok daar natuurlijk van, zette moeizaam een voetje op de grond en wankelde even, schuin op zijn zadel, voordat het zijn evenwicht hervond.

De Fietster keek De Maakster woedend aan en begon heel hard tegen haar te razen en te tieren. Wijzend over de lengte van het zebrapad riep ze ‘Dit is hier goddomme een zebrapad!’ …

Read More »BG 205 – Het zebrapad

BG 205 – The zebra crossing

This time, The Maakster was not on her daily walk through Quiet Belgian Village, but was driving her car through the center of a neighboring village.
Diagonally in front of her, a woman rode a bicycle on the designated lane, with a toddler on a cute little bike on her other side. As The Maakster approached a zebra crossing, The Cyclist suddenly turned left onto that crossing, without stopping first and without looking around.

Fortunately, The Maakster was paying attention and managed to brake just before the zebra crossing, at a good distance from The Cyclist. Who was extremely shocked, jumped off her saddle, and positioned her feet on the ground on either side of her bike. At the same time, she grabbed her child by the shoulder to make it stop. The little boy, wearing a helmet, naturally got startled, put one little foot on the ground with difficulty and staggered for a moment, diagonally on his saddle, before regaining his balance.

The Cyclist looked furiously at The Maakster and began to rage and yell at her. Pointing along the length of the zebra crossing, she shouted ‘This is a goddamn zebra crossing!’ …

Read More »BG 205 – The zebra crossing

BG 204 – Ik vond / I found

Ik vond deze vreemde familie van planten op mijn dagelijkse wandelingen.

Pictures of odd plants.


I found this strange family of plants on my daily walks.

BG 203 – Aankondiging voetbalwedstrijd

Team 1, in de blauw met witte shirts, bestaat uit de spelers Deca, Hecto, Kilo, Mega, Giga, Tera, Peta, Exa, Zetta, Yotta, Ronna, en coach Quetta.

Team 2, in de rode shirts, stelt de volgende spelers op: Deci, Centi, Milli, Micro, Nano, Pico, Femto, Atto, Zepto, Yocto, Ronto, en coach Quecto.

Helaas is het tweede team al bij voorbaat kansloos…

BG 203 – Soccer match announcement

Team 1, in the blue and white shirts, consists of the players Deca, Hecto, Kilo, Mega, Giga, Tera, Peta, Exa, Zetta, Yotta, Ronna, and coach Quetta.

Team 2, in the red shirts, fields the following players: Deci, Centi, Milli, Micro, Nano, Pico, Femto, Atto, Zepto, Yocto, Ronto, and coach Quecto.

Unfortunately, the second team has no chance from the outset…

BG 202 – Tonnen

Hoe zit dat ook alweer met die ton?
Wat is het? Wat meet het ook alweer? En hoeveel meet het ook alweer?
Laten we het op een rijtje zetten…

Als we het over gewicht hebben, is een Nederlandse ton (een metrische ton) gelijk aan duizend kilogram (vaak afgekort tot kilo of kg).
Dus: 1 ton = 1.000 kg.
Dat klinkt simpel, maar is internationaal gezien toch wat ingewikkelder.

De gewichtseenheid ‘ton’ kan namelijk in het Engels verschillende betekenissen hebben (lbs = pounds):
1 ton = 1 ‘short ton’, US = 2,000 lbs = 907,18 kg
1 ton = 1 ‘long ton’, UK = 2,240 lbs = 1.016 kg
1 tonne = 1 ‘metric ton’ = 2,204.62 lbs = 1.000 kg

Hoe zit dat dan, met die short en long ton? …

Read More »BG 202 – Tonnen

BG 202 – Tons

What about that ton again?
What is it? What does it measure again? And how much does it measure again?
Let’s get it straight…

When talking about weight, a Dutch ton (metric ton) is equal to one thousand kilograms (often abbreviated as kilo or kg).
So: 1 ton = 1.000 kg.
That sounds simple, but from an international perspective it is somewhat more complicated.

The weight unit ‘ton’ can have different meanings in English (lbs = pounds):
1 ton = 1 ‘short ton’, US = 2,000 lbs = 907,18 kg
1 ton = 1 ‘long ton’, UK = 2,240 lbs = 1.016 kg
1 tonne = 1 ‘metric ton’ = 2,204.62 lbs = 1.000 kg

So what about that short and long ton? …

Read More »BG 202 – Tons

BG 201 – Haiku (NL)

herfstige stormwind
raast langs het huis door de tuin
luid breekt een tak af

BG 201 – Haiku (EN)

autumnal storm wind
rages past house and garden
a branch loudly breaks

BG 199 – Voltooid verleden tijd

– Hé hallo! Dat is lang geleden, zeg!
Ze heeft hem herkend. Hij komt naar haar tafel toe.
Hij heeft nog steeds dat dwaze kapsel en hij draagt zelfs nog precies dezelfde jas.
Er zijn nog andere tafels vrij. Ze was hier liever alleen blijven zitten.
Maar hij heeft de rugleuning van de stoel tegenover haar al beet.
– Dus, ik zei – je hoorde me waarschijnlijk niet – dat is lang geleden!
Zijn gezicht straalt van blijdschap.
– Ja.
Antwoordt ze. Dat kan zowel op dat lang geleden slaan als op dat ze hem wel degelijk gehoord heeft.
Met veel poeha trekt hij zijn jas uit, hangt die over de leuning van zijn stoel en gaat er puffend op zitten.
– Hè hè, ik zit.
Ja, dat is iedereen wel opgevallen. Hij schuift zijn stoel lawaaierig wat dichter naar het ronde tafelblad en legt zijn onderarmen en ellebogen erop.
– Goh, dat ik jou hier tegenkom!
Net iets te luid, zoals vroeger. Niet alleen voor haar bedoeld, maar …

Read More »BG 199 – Voltooid verleden tijd

BG 199 – Past perfect tense

– Hey there! Long time no see!
She recognized him. He approaches her table.
He still has that silly haircut and he’s even wearing the exact same jacket.
There are other tables available. She’d rather have stayed seated here alone.
But he’s already grabbed the backrest of the chair opposite her.
– So, I said – you probably didn’t hear me – it’s been a long time!
His face beams with joy.
– Yes.
She answers. That could either refer to that long time or to the fact that she actually heard him.
He dramatically takes off his jacket, hangs it over the chair’s backrest, and sits down, huffing.
– Phew, I’m sitting.
Yes, everyone noticed that. He noisily slides his chair closer to the round tabletop and rests his forearms and elbows on it.
– Gosh, that I run into you here!
Just a little too loud, like in the old days. Not only meant for her, but …

Read More »BG 199 – Past perfect tense