Mag ik je iets vragen? Wat is je favoriete huisdiersoort? En wat is je favoriete wilde diersoort? Wordt die met uitsterven bedreigd? Heb je kamerplanten? Ben je al eens in een regenwoud geweest? Zo nee, zou je daar graag eens naartoe gaan? Wat zijn je favoriete soort planten? Heb je veel houten meubelen? Weet je of dat hout van duurzame bronnen komt?
May I ask you something? What is your favorite type of pet? And what is your favorite type of wild animal? Is it endangered? Do you have houseplants? Have you ever been to a rainforest? If not, would you like to go? What are your favorite types of plants? Do you have a lot of wooden furniture? Do you know if that wood comes from sustainable sources?
Nog een baby eendje, getekend met kleurpotloden.
(Polychromos kleurpotloden op zandkleurig Pastelmat papier.)
Another duckling, drawn with colored pencils.
(Polychromos colored pencils on sand colored Pastelmat paper.)
Veel mensen – vooral mannen – in onze Westerse wereld lezen geen fictie (denk aan romans, korte verhalen, poëzie).
Dat is erg jammer, want juist fictie – en ik weet dat dit tegenstrijdig klinkt – kan ons helpen de realiteit beter te begrijpen.
Het kan ons bijvoorbeeld leren hoe we het beste kunnen omgaan met de uitdagingen waarvoor we in ons leven komen te staan, en het kan ons ook laten zien dat het niet zo erg is als dat niet altijd lukt. Het biedt ons de mogelijkheid om onszelf met anderen te vergelijken, om overeenkomsten en verschillen te ontdekken in onze emoties, ons uiterlijk, onze overtuigingen, en onze reacties op bepaalde situaties. Het kan ons aarden en ons minder eenzaam doen voelen. Het kan ons inzicht geven in andere mensen en ons gemakkelijker met hen verbinden. Het kan ons doen reizen zonder uit onze luie stoel te komen. En het kan onze verbeelding en daarmee onze creativiteit stimuleren. Tegelijkertijd zorgt het voor een stukje totale afzondering, zelfs te midden van andere mensen, voor plezier en voor ultieme ontspanning.
– ‘Als jongen las ik sciencefiction en avonturenboeken, maar nu ik volwassen ben doe ik dat natuurlijk niet meer.’
– ‘Sprookjes zijn voor kinderen.’
– ‘Mijn vrouw leest graag romans, maar daar heb ik beslist geen tijd voor.’
– ‘Waarom zou ik fictie lezen als er zoveel interessante non-fictie bestaat? Daar kan ik tenminste iets van opsteken.’
– ‘Ik vind fictie lezen een totale verspilling van mijn kostbare tijd.’
– ‘Soms vind ik het ronduit verderfelijk. Bijvoorbeeld als er expliciete seks in voorkomt. Of als het over onnatuurlijke relaties gaat.’
– ‘Waarom zou ik iets lezen dat een ander mens uit zijn duim heeft gezogen?’
Vanwaar die afkeer, of misschien wel angst, voor fictie?
Daar zijn natuurlijk allerlei redenen en excuses …
Many people – especially men – in our Western world do not read fiction (think of novels, short stories, poetry).
That is a great pity, because fiction in particular – and I know this sounds contradictory – can help us understand reality better.
For example, it can teach us how best to deal with the challenges we face in our lives, and it can also show us that it is not so bad if that doesn’t always work out. It offers us the opportunity to compare ourselves with others, to identify similarities and differences in our emotions, our appearance, our beliefs, and our reactions to certain situations. It can ground us and make us feel less lonely. It can give us insight into other people and make it easier for us to connect with them. It can make us travel without getting out of our armchair. And it can stimulate our imagination and, thereby, our creativity. At the same time, it provides a sense of total seclusion, even in the midst of other people, enjoyment and ultimate relaxation.
– ‘As a boy I read science fiction and adventure books, but now that I’m an adult I of course don’t do that anymore.’
– ‘Fairy tales are for children.’
– ‘My wife likes reading novels, but I definitely don’t have time for that.’
– ‘Why would I read fiction when there is so much interesting non-fiction? At least I can learn something from that.’
– ‘I find reading fiction a total waste of my precious time.’
– ‘Sometimes I find it downright reprehensible. For example, when explicit sex is involved. Or when it deals with unnatural relationships.’
– ‘Why should I read something that someone else has made up?’
Where does that aversion, or perhaps even fear, of fiction come from?
There are, of course, all kinds of reasons and excuses …
Alle dieren, en misschien wel álle levende wezens, ook die zonder een aanwijsbaar brein, hebben intelligentie, of zo je wilt cognitie; zijn derhalve intelligent.
Het is niet omdat wij zo beperkt zijn dat wij hun intelligentie (nog) niet begrijpen dat ze die niet zouden hebben.
Zelfs eencelligen vertonen rudimentair intelligent gedrag, zoals het verwerven (via zintuigen), verwerken, opslaan en gebruiken van informatie.
All animals, and perhaps all living beings, including those without an identifiable brain, have intelligence, or cognition if you like; are therefore intelligent.
It is not because we are so limited that we do not (yet) understand their intelligence that they would not have it.
Even single-celled organisms exhibit rudimentary intelligent behavior, such as acquiring (through senses), processing, storing, and using information.
Een baby eendje, getekend met kleurpotloden.
(Polychromos kleurpotloden op donkergrijs Pastelmat papier.)
A duckling, drawn with colored pencils.
(Polychromos colored pencils on dark grey Pastelmat paper.)
Er is te weinig weinig!
Alles zit vol met veel.
Met meer, nog meer, meest, nog meer, absurd veel.
We hebben meer minder nodig.
There is too little little!
Everything is full of a lot.
Of more, even more, most, even more, absurd much.
We need more less.
Aandelenmarkten (‘handel in gebakken lucht’) zijn gebaseerd op de gezamenlijke overtuiging van alle handelaren dat de huidige prijs van een specifiek aandeel FOUT is.
En hoewel beide partijen de beschikking hebben over exact dezelfde informatie (handelen ‘met voorkennis’ is immers strafbaar!), vinden VERKOPERS de huidige prijs te hoog, en denken ze dat die gaat zakken, terwijl KOPERS de prijs juist te laag vinden, en denken dat die gaat stijgen!
Dus, hoewel er eigenlijk niks mis is met de huidige prijs van een aandeel – daar zorgt de marktwerking immers voor – verdienen BELEGGINGSADVISEURS veel geld door beleggers met behulp van hun ‘kennis en ervaring’ te adviseren over de verkoop en aankoop van aandelen.
Uit uitgebreid onderzoek is gebleken dat hun advies waardeloos is en je zelfs meer geld doet verliezen dan als je gewoon de markt zijn werk had laten doen.
Zij halen hun riante inkomen dus inderdaad uit ‘gebakken lucht’.
Ja, natuurlijk, een heel enkele keer hebben jij en je adviseur geluk en maak je als aandelenbezitter een grote winst! Die droom is tenslotte waarom je het spel speelt. Maar realiseer je wel dat dat betekent dat een heleboel andere beleggers op dat moment geld verliezen.
Gemiddeld genomen wordt niemand rijk van ‘handel in gebakken lucht’, behalve dan die ‘financiële specialisten’.
Stock markets (‘trade in thin air’) are based on the collective conviction of all traders that the current price of a specific share is WRONG.
And although both parties have access to exactly the same information (trading ‘with insider knowledge’ is, after all, a criminal offense!), SELLERS find the current price too high, and believe it will drop, while BUYERS find the price too low, and believe it will rise!
So, although there is actually nothing wrong with the current price of a share – the market takes care of that, after all – INVESTMENT ADVISORS earn a lot of money by advising investors on the buying and selling of shares using their ‘knowledge and experience’.
Extensive research has shown that their advice is worthless and causes you to lose even more money than if you had simply let the market do its work.
So, they indeed derive their substantial income from ‘thin air’.
Yes, of course, very occasionally you and your advisor get lucky and you, as a shareholder, make a big profit! That dream is, after all, why you are playing the game. But do realize that this means a whole lot of other investors are losing money at that moment.
On average, no one gets rich from ‘trade in thin air’, except for those ‘financial specialists’.
Aquarel.
Watercolor painting.
Peuters en kleuters blijven je soms maar de oren van je hoofd vragen. De hele dag door vragen ze je aandacht met ‘Waarom…?’
‘Waarom is er zoveel lawaai?’
‘Er komt een grote auto aan.’
‘Waarom is die groot?’
‘Het is een vuilniswagen.’
‘Waarom heet hij vuilniswagen?’
‘Omdat hij ons vuilnis komt ophalen.’
‘Waarom haalt hij ons vuilnis op?’
‘Omdat we niet kunnen wonen tussen allemaal vuilnis.’
‘Waarom haalt hij dat dan op?’
‘Om het weg te brengen.’
‘Waarom weg brengen?’
‘Naar de vuilnisbelt.’
‘Waarom naar de vuilnisbelt?’
‘Omdat dat is waar ze onze vuilnis heen brengen.’
’Wat is een vuilnisbelt?’ (Slimmer kind, met een variatie op waarom!)
‘Een groot stuk land met grote bulten stinkend vuilnis erop.’
‘Waarom stinkend?’
‘Omdat vuilnis nu eenmaal stinkt.’
‘Waarom?’
‘Omdat het oude troep is, die verrot.’
’Waarom?’
‘Hou nu verdorie toch eindelijk eens op met dat waarom!’
’Waarom?’
Enfin, je herkent het vast wel…
Nu, als je je er weer eens mateloos aan ergert, bedenk dan dat wat het kind doet heel nuttig is voor haar toekomst. Wij volwassenen zijn immers ook voortdurend geïnteresseerd in de redenen waarom iemand doet wat zij doet, en waarom we zelf doen wat we doen. In gesprekken vragen we vaak naar redenen en online zoeken we naar redenen. We willen redenen, we willen oorzaken en verbanden, om orde te scheppen in de chaos van het leven en om er houvast in te vinden.
En die kleine hummeltjes? Die zijn dat alvast aan het oefenen!
Toddlers and preschoolers sometimes just keep asking you endless questions. All day long, they demand your attention with ‘Why…?’
‘Why is there so much noise?’
‘A big car is coming.’
‘Why is it big?’
‘It’s a garbage truck.’
‘Why is it called a garbage truck?’
‘Because it’s coming to pick up our garbage.’
’Why does it pick up our garbage?’
‘Because we can’t live surrounded by garbage.’
‘Why does he pick it up then?’
‘To take it away.’
‘Why take it away?’
‘To the landfill.’
‘Why to the landfill?’
‘Because that’s where they take our garbage.’
‘What is a landfill?’ (Smarter kid, with a variation on why!)
‘A large piece of land with large piles of stinking garbage on it.’
‘Why stinking?’
‘Because garbage just stinks.’
‘Why?’
‘Because it’s old junk that’s rotting.’
‘Why?’
‘For God’s sake, will you just stop with that endless why!’
‘Why?’
Anyway, you probably recognize it…
Now, if you find yourself getting immensely annoyed by it again, remember that what the child is doing is very useful for her future. After all, we adults are also constantly interested in the reasons why someone does what they do, and why we ourselves do what we do. In conversations, we often ask for reasons, and online we search for reasons. We want reasons, we want causes and connections, to create order in the chaos of life and to find stability in it.
And those little ones? They are already practicing that!
Zucht… De vrouw van middelbare leeftijd staat nog steeds keurig rechtop, haar boodschappentas met beide handen tegen zich aan houdend, halverwege de stilstaande roltrap. Bijna alle lichten in de winkel zijn al uit…
Ruim een uur geleden had ze overdacht dat deze kledingwinkel, die haar ooit zo vertrouwd was geweest, wel erg veranderd was sinds zij er jaren geleden voor het laatst kwam. De kwaliteit van de kledingstukken was opvallend achteruit gegaan, vond ze, terwijl de prijzen juist flink gestegen waren. En het personeel – dat er in haar ogen wel érg jong uitzag – had niet eens aangeboden om hen te helpen! Het liep inmiddels tegen sluitingstijd en terwijl ze zich naar de roltrap begaf, zag ze dat ze de enige klant was die nog naar boven wou gaan. Nog snel even naar de schoenenafdeling. Althans, dat was wat ze haar nieuwe buurvrouw had wijsgemaakt. De (jongere) buurvrouw die dringend naar huis had gemoeten, omdat ze straks na het avondeten nog naar een vergadering moest – naar een vergadering! – en die haar bezorgd, of betuttelend, had gevraagd of het wel zou gaan, alleen naar boven gaan op die moderne roltrap en daarna alleen terug naar huis, met de bus. Natuurlijk zou dat wel gaan! Hou oud dacht ze wel dat zij was? In werkelijkheid ging ze trouwens helemaal niet naar de schoenenafdeling, maar naar de grote matenafdeling, die ook boven was.
De twee blouses die ze eerder die middag in een andere kledingwinkel had gekocht onder het goedkeurende oog van de buurvrouw en waarvan ze drommels goed wist dat ze haar twee maten te klein waren, ook al had ze ze meegenomen in een pashokje en net gedaan alsof ze ze gepast had, zou ze begin volgende week wel een keer terugbrengen. Gelukkig had haar buurvrouw haar nog niet zonder haar ruime lichtgrijze zomerjas of die oude slobberige sweater van gisteren gezien. Na een lichte aarzeling drukte ze op de knop en ja hoor, het groene licht ging aan en de roltrap kwam geruisloos in beweging.
Die roltrap was trouwens ook een opvallende verandering hier. Op een groot bord ernaast werd uitgelegd dat …
Sigh… The middle-aged woman is still standing neatly upright, holding her shopping bag against her with both hands, halfway up the stationary escalator. Almost all the lights in the store are already off…
Over an hour ago, she had reflected that this clothing store, which had once been so familiar to her, had changed a great deal since she had last been there years ago. The quality of the garments had noticeably deteriorated, she thought, while the prices had actually risen sharply. And the staff – who looked very young in her eyes – hadn’t even offered to help them! It was getting close to closing time now, and as she made her way to the escalator, she saw that she was the only customer still wanting to go upstairs. Just a quick trip to the shoe department. At least, that was what she had led her new neighbor to believe. The (younger) neighbor who had urgently needed to go home because she had to attend a meeting after dinner – a meeting! – and who had asked her worriedly, or patronizingly, if it would be alright, her going up alone on that modern escalator and then back home alone by bus. Of course it would be fine! How old did she think she was? In reality, by the way, she didn’t go to the shoe department at all, but to the plus-size department, which was also upstairs.
The two blouses she had bought earlier that afternoon in another clothing store under the approving eye of her neighbor, and which she knew perfectly well were two sizes too small for her, even though she had taken them into a fitting room and pretended she had tried them on, she would return sometime early next week. Fortunately, her neighbor hadn’t yet seen her without her loose light gray summer coat or that old baggy sweater from yesterday. After a slight hesitation, she pressed the button and sure enough, the green light came on and the escalator started moving silently.
By the way, that escalator was also a striking change here. A large sign next to it explained that …
Aquarel.
Watercolor painting.
Uitkijkend over het open, groene en waterrijke polderlandschap woonde Jannes de schaapherder met zijn trouwe zwartwitte border collie Ian.
Ian was geen gewone herdershond. Hij was snel en slim en hij begreep zijn baasje nog voordat die uitgesproken was. Iedere morgen trokken de twee er samen op uit om de kudde te begeleiden door rustige natuurgebieden, langs historische slootkanten en over groene dijken.
Op een late ochtend in het vroege voorjaar, toen Jannes met zijn leren hoed op, zijn woeste baard, zijn hoge leren schoenen en zijn gevorkte herdersstaf over het terrein liep, zag hij dat er iets niet klopte. Een van de schapen ontbrak.
Hij telde opnieuw en kwam weer tot negenennegentig.
‘Kom op Ian,’ zei Jannes. ‘Laten we haar zoeken.’
Ian spitste zijn oren en hij schoot er vandoor, langs struikgewas en slootjes en over open weiden. Ze zochten de hele middag, maar het ontbrekende schaap was nergens te vinden. Toen de zon al begon onder te gaan, Jannes z’n maag begon te rammelen, en het stilaan tijd werd om terug te keren naar de stal, stond Ian plotseling stil. Hij hield zijn kop een beetje scheef en snuffelde aan de lucht. Toen schoot hij er vandoor.
‘Wacht op mij!’ riep Jannes.
Ian verdween in de verte. Jannes haastte zich …
Overlooking the open, green and water-rich polder landscape lived Jannes the shepherd with his faithful black-and-white border collie, Ian.
Ian was no ordinary sheepdog. He was fast and smart, and he understood his owner even before he had finished speaking. Every morning the two set out together to guide the flock through quiet nature reserves, along historic ditch banks and over green dikes.
One late morning in early spring, as Jannes walked across the grounds with his leather hat on, his wild beard, his high leather shoes, and his forked shepherd’s staff, he saw that something was wrong. One of the sheep was missing.
He counted again and came to ninety-nine once more.
‘Come on, Ian,’ said Jannes. ‘Let’s look for her.’
Ian pricked up his ears and shot off, past bushes and ditches and across open meadows. They searched all afternoon, but the missing sheep was nowhere to be found. When the sun was already beginning to set, Jannes’ stomach started to rumble, and it was slowly becoming time to return to the stable, Ian suddenly stopped. He tilted his head slightly and sniffed the air. Then he shot off.
‘Wait for me!’ shouted Jannes.
Ian disappeared into the distance. Jannes hurried …
Hoezo denken wij, vrij domme mensen, dat wij kunstmatige ‘intelligentie’ kunnen ontwikkelen, die zichzelf verder ontwikkelt – razendsnel – en dan… ‘superintelligent’ wordt?
Waar halen wij het idee vandaan dat wij superintelligentie zouden kunnen creëren?
We begrijpen nog maar amper een fractie van onze eigen intelligentie en ons eigen bewustzijn!
Zo begrijpen we blijkbaar ook nog niet dat we die zogenaamd slimme software alleen moeten gebruiken om ons te assisteren en te adviseren, en dat we die natuurlijk geen autonome uitvoerende macht moeten geven, want dat dat een gegarandeerd recept voor onheil is.
Het is een feit: we zijn nogal dommig.
Why do we, pretty stupid people, think that we can develop artificial ‘intelligence’, which develops itself further – at lightning speed – and then… becomes ‘super intelligent’?
Where do we get the idea that we could create super intelligence?
We barely understand a fraction of our own intelligence and our own consciousness!
For example, we apparently do not yet understand that we should only use this supposedly smart software to assist and advise us, and that we should of course not give it autonomous executive power, because that is a guaranteed recipe for disaster.
It’s a fact: we’re pretty stupid.
Aquarel.
Watercolor painting.
that passion for art and for writing
both soon in her life were igniting
though life took its course
with thundering force
she still finds creating exciting
de vriend, de vertaler, dat weet je
die struikelde over een kleedje
hij brak – krak – zijn been
op meer plek dan één
vertaalt nu herstelprocedeetje
Hoewel het natuurlijk vaak een kwestie lijkt van een mix van factoren, is er meestal een overkoepelende oorzaak voor het niet standhouden van een eerste lange relatie of huwelijk.
De hersenen van jonge mensen zijn, mede door een gebrek aan ervaring, nog erg flexibel en passen zich gemakkelijk aan een andere persoon aan.
Zodra ze verliefd op iemand zijn, bedenken ze allerlei redenen waarom nu net die persoon de juiste partner voor hen zou zijn.
Ze voelen zich tot diegene aangetrokken door hun vermeende overeenkomsten, die maken dat ze hem/haar erg sympathiek vinden.
Maar ze voelen zich ook tot diegene aangetrokken door hun verschillen, die ze zien als elkaar aanvullende eigenschappen, en die ze in de ander bewonderen en respecteren.
Verliefdheid is een heerlijk gevoel en dus een sterke drijfveer.
Zo kan een toevallige ontmoeting met één van de meer dan acht miljard mensen op aarde hen ervan overtuigen dat ze in deze persoon nu juist die ene ‘ware’ gevonden hebben.
En vervolgens blijft diegene vaak jarenlang, zelfs een heel huwelijk lang, hun ware, door de krachten van gewoonte en herinneringen.
Totdat hun hersenen meer gerijpt zijn en ze zich beginnen te realiseren dat er misschien toch andere en betere vissen in de zee zwemmen.
Vaak is de situatie dan al gecompliceerd en zijn er kinderen.
De natuur zorgt er namelijk voor dat we, door gevoelens van verliefdheid en lust, net lang genoeg ons verstand uitschakelen om onze genen te kunnen doorgeven aan het nageslacht.
Although it naturally often seems to be a matter of a mix of factors, there is usually an overarching cause for a first long-term relationship or marriage not lasting.
The brains of young people are, partly due to a lack of experience, still very flexible and adapt easily to another person.
As soon as they fall in love with someone, they come up with all sorts of reasons why that particular person would be the right partner for them.
They feel attracted to that person by their perceived similarities, which make them find him/her very likeable.
But they are also attracted to that person by their differences, which they see as complementary qualities, and which they admire and respect in the other.
Falling in love is a wonderful feeling and therefore a strong motive.
Thus a chance encounter with one of the more than eight billion people on Earth can convince them that in this very person they have found that one ‘true love’.
And subsequently, that person often remains their true love for years, even for an entire marriage, through the forces of habit and memories.
Until their brains have matured more and they begin to realize that there might be other and better fish in the sea after all.
Often the situation is already complicated by then, and there are children.
After all, nature ensures that, driven by feelings of love and lust, we switch off our minds just long enough to pass on our genes to future generations.
Aquarel en inkt: rivierkiezelstenen.
Watercolor and ink: river pebbles.
Een half jaar na mijn landverhuizing liep ik tegen een betonnen muur op. Een figuurlijke betonnen muur. Jarenlange niet of te laat erkende chronische gezondheidsproblemen en alles wat er komt kijken bij het afhandelen van een permanente verhuizing naar het buitenland eisten hun tol. Het ambulancepersoneel dat mijn man nog net op tijd had opgetrommeld redde, zo heb ik pas achteraf geweten, die dag mijn leven. Ik werd opgenomen op de afdeling medium care van het dichtsbijzijnde ziekenhuis in de nabije stad.
Van het ambulancepersoneel herinner ik me vooral dat ze meubels en mijn man opzij schoven om plaats te maken om mij op een brancard vast te binden. Ze praatten tegen me, dan weer kalm, dan weer urgent, maar hun woorden drongen niet tot me door. De rit naar het ziekenhuis, met zwaailichten en sirenes, leek ongeveer twee minuten te duren. Het zal in werkelijkheid een kwartier geweest zijn. Telkens weer klonken meerdere alarmen door elkaar heen in de krappe ruimte waar men tijdens het rijden probeerde mijn toestand te stabiliseren. De harde geluiden waren voor mijn gevoel nooit langer dan een uitademing achter elkaar stil.
Ik herinner me ook dat me naar mijn naam gevraagd werd. ‘Bea’ zei ik, trots dat ik de vraag begrepen had en zelfs het antwoord wist. Ik moest het een aantal malen herhalen voordat men me verstond. Na wat voor mij als drie seconden stuiteren over een kasseienweg aanvoelde, vroeg men weer naar mijn naam. ‘Nog steeds Bea’ antwoordde ik nu duidelijker. Dat was waarschijnlijk het moment waarop men wist dat ik het ging halen. Pas dagen later werd het me duidelijk dat ik in een diabetische shock had verkeerd en dat het ambulancepersoneel me net op tijd had weten te redden voordat ik weggegleden zou zijn in een onomkeerbare coma. Mij leek dat allemaal wat overdreven. Ik was gewoon moe geweest, ontzettend moe. Het leven had net wat te veel uitdagingen over me uitgestort.
Na een nacht en een halve dag op de medium care afdeling werd ik …
Six months after moving abroad, I hit a concrete wall. A figurative concrete wall. Years of chronic health problems that went undiagnosed or were diagnosed too late, and everything involved in handling a permanent move abroad, took their toll. The ambulance crew my husband had summoned just in time saved my life that day, as I only realized in hindsight. I was admitted to the medium care unit of the nearest hospital in the nearby city.
What I remember most about the ambulance staff is that they pushed furniture and my husband aside to make room to strap me onto a stretcher. They talked to me, sometimes calmly, sometimes urgently, but their words didn’t register with me. The drive to the hospital, with flashing lights and sirens, seemed to last about two minutes. In reality it must have been fifteen minutes. Time and again multiple alarms sounded simultaneously in the cramped space where they were trying to stabilize my condition while driving. The loud noises, it felt to me, were never silent for longer than a single exhalation at a time.
I also remember being asked for my name. ‘Bea,’ I said, proud that I had understood the question and even knew the answer. I had to repeat it several times before they understood me. After what felt to me like bouncing for three seconds over a cobblestone road, they asked for my name again. ‘Still Bea,’ I answered more clearly this time. That was probably the moment they knew I was going to make it. It wasn’t until days later that it became clear to me that I had been in diabetic shock and that the ambulance crew had managed to save me just in time before I would have slipped into an irreversible coma. To me, that all seemed a bit exaggerated. I had just been tired, incredibly tired. Life had thrown just a few too many challenges at me.
After a night and half a day in the medium care unit, I was …