Stel dat ik opnieuw die jonge vrouw zou kunnen zijn, bijna volwassen, die achteraf gezien op een belangrijk keerpunt in haar leven stond, en ik had een heel andere richting kunnen kiezen, een heel ander weg in kunnen slaan? En als ik toen daadwerkelijk die andere weg in had geslagen, zoals ik vandaag de dag graag zou willen dat ik gedaan had, zou ik dan wel dezelfde persoon zijn geweest? Wat als ik niet koos voor de richting waarvan ik nu vind dat het de vervulling van mijn wensen zou zijn geweest, omdat dat blijkbaar toch niet de wensen van mijn jonge zelf waren? Anders had ik immers toen voor die richting gekozen? Tenminste, als ik in staat was geweest, als ik de juiste mogelijkheden had gehad. Maar die had ik niet, dus de keuze was er niet. Als ik die wel had gehad en die keuze gemaakt had, dan was ik toen al een heel ander mens geweest dus, een jonge vrouw die ondanks alles wel die keuze gemaakt had. En dan was ik nu, ruim veertig jaar later, ook een ander mens geweest. Maar wordt je wel ooit echt een ander mens? En wat dan als ik toen inderdaad, ondanks obstakels en tegenwerkingen, de keuzes gemaakt had waarvan ik nu zou willen dat ik ze gemaakt had, dus dat ik toen zou kunnen zijn geworden wat mijn huidige verlangens van me hadden gewild? Dan was ik andere wegen ingeslagen, en had ik dus per definitie niet die huidige verlangens gehad, omdat ik een heel ander pad gevolgd zou hebben en niet zou zijn geworden wie ik nu ben. Kortom: ik zou die verlangens toentertijd niet hebben kunnen vervullen als ik ze eenvoudigweg niet had. Is tenslotte niet ieder pad in het leven waarop ik me bevind het juiste pad, het pad wat ik nu hoor te bewandelen? De mogelijkheden zijn met de jaren en het aftakelen geslonken, maar er blijven altijd verschillende wegen om in te slaan. En alleen in het hier en nu, met mijn ervaringen, inzichten en verlangens van nu, kan ik de beste keuzes voor mijn huidige zelf maken.