Dat vrouwen en mannen nog altijd ongelijk behandeld worden, ook in onze zogenaamd vooruitstrevende Westerse wereld, moge duidelijk zijn.
Afgezien van het verschil in kansen en beloningen is ook het verschil in respect opvallend.
Zo worden vrouwen veel vaker dan mannen, ook in een professionele omgeving, ongevraagd bij hun voornaam genoemd. En ze worden ook veel vaker genegeerd en in de rede gevallen.
En alleen aan vrouwen wordt semi-bezorgd gevraagd hoe ze denken het met ‘thuis’ te kunnen combineren, als ze een baan met veel verantwoordelijkheid nastreven.
Verder is het opvallend dat voor vrouwen veel vaker dan voor mannen verkleinwoordjes worden gebruikt. Volwassen vrouwen worden vaak meisjes genoemd (op zich al een verkleinwoordje), terwijl volwassen mannen niet vaak jongens (laat staan kleine jongens) worden genoemd.
En breek me de bek niet open over alle manieren waarop vrouwen hun eigen sekse denigreren! Velen van hen hebben daar niet eens mannen voor nodig.
Tijdens mijn eerste huwelijk – ergens in de Middeleeuwen – noemde mijn ex-man mij tijdens ruzies vaak meisje. Als reactie noemde ik hem dan jongetje.
Hij werd daar razend van. Allicht, ik ook.