Het zal je niet ontgaan zijn: er is een tweede Space Race aan de gang.
In december 1968 (4,5 jaar na mijn geboorte) maakte een bemand ruimtevaartuig van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA (Apollo 8) voor het eerst met succes een baan rond de Maan. Op 20 juli van het jaar daarna lukte het om met een ander ruimtevaartuig (Apollo 11) voor het eerst daadwerkelijk mensen op de Maan te doen landen. Ze huppelden er een tijdje rond, spraken een paar historische woorden en plantten er een vlag.
Dit alles werd mogelijk gemaakt met behulp van enorme hoeveelheden geld en research en met computers die nog in de kinderschoenen stonden. Het werd gedreven door de wens om de concurrentie voor te blijven.
En zo werd de eerste Space Race tijdens de Koude Oorlog nipt van de Russen gewonnen door de Amerikaanse NASA.
De laatste bemande Maanmissie van NASA (Apollo 17) dateerde al van 1972.
Maar nu is er opnieuw zo’n miljardenverslindende Space Race aan de gang!
En waar het eerder de Russen waren, zijn het nu vooral diverse Aziatische landen die kans maken die race te winnen. De Amerikanen moesten er opnieuw hun programma voor aanpassen, om toch vooral haantje de voorste te blijven, maar of dat lukt is nog geen uitgemaakte zaak.
Eerder deze maand (april 2026) is er op de tiendaagse missie ‘Artemis II’ van NASA door vier mensen opnieuw succesvol een baan rond de Maan gemaakt (ik ben nu 61, dus we hebben er lang op moeten wachten). Deze keer bracht het mensen verder van de Aarde dan ze ooit geweest waren, ruim 400.000 kilometer, als gevolg van de ruimere bocht die er om de Maan gemaakt werd.
Een nieuwe missie van NASA, ‘Artemis III’, waarin mensen weer op de Maan zullen landen als alles goed gaat, staat geplant voor over een paar jaar.
In de tussentijd werken veel landen aan hun eigen ruimtevaartprogramma’s en Maanmissies, en hebben China, India en Japan, als eersten in ruim vijftig jaar, succesvolle onbemande zachte landingen op de Maan weten te volbrengen en zelfs materiaal van niet alleen de zichtbare kant, maar ook van de ‘achterkant’ van de Maan mee terug naar huis weten te nemen.
Het ‘rondje om de Maan’ van project ‘Artemis II’ voegt dan ook niet echt iets toe aan de kennis van de mensheid over de Maan.
Het diende vooral om het effect van straling op de ruimtevaarders te meten, om hen een geologische beschrijving van de achterkant van de Maan te laten maken (maar andere landen hebben daar dus al daadwerkelijk gesteente van mee naar huis genomen) en om een geschikte plek te kiezen voor de toekomstige nieuwe landing van mensen op de Maan.
En daarnaast is er nog het verre doel om een permanent station op de Maan te bouwen, dat, naast het onderzoeken van de mogelijkheden om er grondstoffen te winnen (ja natuurlijk, laten we de Maan óók plunderen!), vooral bedoeld zal zijn als tussenstation voor een nog veel latere missie naar Mars.
Of het de Amerikanen (in samenwerking met andere landen) gaat lukken om ook deze tweede Space Race te winnen is nog maar de vraag. Ze hebben dus weer haast.
Het zou natuurlijk veel logischer en veel goedkoper zijn als alle landen samenwerkten aan één gezamenlijke Maanmissie en later eventuele Marsmissie.
Maar helaas, zo werkt dat niet met mensen.
Als je het mij vraagt: ik ben sowieso geen voorstander van deze geldverslindende rompslomp in de nabije ruimte. Geen populaire mening, ik weet het.
Maar begrijp me niet verkeerd: ik vind het heelal uitermate fascinerend. En het idee dat we als mens maar een stipje zijn op een wonderbaarlijk prachtige planeet die op haar beurt maar een stipje is in een verwaarloosbaar klein zonnestelsel in het uitgestrekte universum, en dat we zijn opgebouwd uit dezelfde elementen als alles wat er zich verder nog in die oneindige ruimte bevindt, vervult me met liefde en ontzag.
Maar als we dan toch, als rivaliserende stammen, onvoorstelbare hoeveelheden geld ergens insteken, laat het dan zijn in het voor zover mogelijk terugdraaien van de verwoesting van ons klimaat en onze natuur en in het weer aangenaam bewoonbaar maken van onze dierbare planeet voor vele toekomstige generaties van mensen, dieren, planten en andere levende organismen.
Als het alleen om geld draaide, en niet om politiek en dus eigenbelang, dan was dat prima te doen.
Dan zouden we om te beginnen onze hele wereld kunnen voorzien van hernieuwbare energiebronnen, we zouden vervuilende activiteiten kunnen staken en vervangen door duurzame, en we zouden de ongebreidelde voortplanting, groei en plundering door de mens een halt kunnen toeroepen.
Dan zouden we dit paradijs waarin we zijn geboren terug kunnen brengen naar een paradijselijke staat.
En het hoeft niet alleen te komen van het geld dat we dan niet meer aan deze prille klungelige stappen van ruimtevaart uitgeven.
We zouden bijvoorbeeld ook de meest succesvolle fascisten, racisten, sexisten, uitbuiters en tot haat aanzettende megalomanen op deze planeet van 99% of meer van hun op slinkse wijze bij elkaar gegraaide vermogen kunnen ontdoen, en het kunnen herverdelen over de rest van de mensheid.
Wat mij betreft mag dat clubje dan best zijn laatste miljard besteden aan een enkele reis naar Mars, een planeet waar de mens niets te zoeken heeft, behalve de kans om erover op te scheppen.
Wie werkelijk rijk is leeft in vriendschap met de rest van de wereld en koestert de natuur. Wie werkelijk rijk is maakt niet kapot, plundert niet en zet niet aan tot haat.
En wie werkelijk rijk is hoeft dat niet te bewijzen door in een nieuwe Space Race als eerste zijn fallusvormige en vrij nutteloze prestigeobject naar de Maan te sturen.