BG 332 – River Pebbles
Aquarel en inkt: rivierkiezelstenen.
Watercolor and ink: river pebbles.
BG 331 – U moet wel meewerken!
Een half jaar na mijn landverhuizing liep ik tegen een betonnen muur op. Een figuurlijke betonnen muur. Jarenlange niet of te laat erkende chronische gezondheidsproblemen en alles wat er komt kijken bij het afhandelen van een permanente verhuizing naar het buitenland eisten hun tol. Het ambulancepersoneel dat mijn man nog net op tijd had opgetrommeld redde, zo heb ik pas achteraf geweten, die dag mijn leven. Ik werd opgenomen op de afdeling medium care van het dichtsbijzijnde ziekenhuis in de nabije stad.
Van het ambulancepersoneel herinner ik me vooral dat ze meubels en mijn man opzij schoven om plaats te maken om mij op een brancard vast te binden. Ze praatten tegen me, dan weer kalm, dan weer urgent, maar hun woorden drongen niet tot me door. De rit naar het ziekenhuis, met zwaailichten en sirenes, leek ongeveer twee minuten te duren. Het zal in werkelijkheid een kwartier geweest zijn. Telkens weer klonken meerdere alarmen door elkaar heen in de krappe ruimte waar men tijdens het rijden probeerde mijn toestand te stabiliseren. De harde geluiden waren voor mijn gevoel nooit langer dan een uitademing achter elkaar stil.
Ik herinner me ook dat me naar mijn naam gevraagd werd. ‘Bea’ zei ik, trots dat ik de vraag begrepen had en zelfs het antwoord wist. Ik moest het een aantal malen herhalen voordat men me verstond. Na wat voor mij als drie seconden stuiteren over een kasseienweg aanvoelde, vroeg men weer naar mijn naam. ‘Nog steeds Bea’ antwoordde ik nu duidelijker. Dat was waarschijnlijk het moment waarop men wist dat ik het ging halen. Pas dagen later werd het me duidelijk dat ik in een diabetische shock had verkeerd en dat het ambulancepersoneel me net op tijd had weten te redden voordat ik weggegleden zou zijn in een onomkeerbare coma. Mij leek dat allemaal wat overdreven. Ik was gewoon moe geweest, ontzettend moe. Het leven had net wat te veel uitdagingen over me uitgestort.
Na een nacht en een halve dag op de medium care afdeling werd ik …
BG 331 – You have to cooperate!
Six months after moving abroad, I hit a concrete wall. A figurative concrete wall. Years of chronic health problems that went undiagnosed or were diagnosed too late, and everything involved in handling a permanent move abroad, took their toll. The ambulance crew my husband had summoned just in time saved my life that day, as I only realized in hindsight. I was admitted to the medium care unit of the nearest hospital in the nearby city.
What I remember most about the ambulance staff is that they pushed furniture and my husband aside to make room to strap me onto a stretcher. They talked to me, sometimes calmly, sometimes urgently, but their words didn’t register with me. The drive to the hospital, with flashing lights and sirens, seemed to last about two minutes. In reality it must have been fifteen minutes. Time and again multiple alarms sounded simultaneously in the cramped space where they were trying to stabilize my condition while driving. The loud noises, it felt to me, were never silent for longer than a single exhalation at a time.
I also remember being asked for my name. ‘Bea,’ I said, proud that I had understood the question and even knew the answer. I had to repeat it several times before they understood me. After what felt to me like bouncing for three seconds over a cobblestone road, they asked for my name again. ‘Still Bea,’ I answered more clearly this time. That was probably the moment they knew I was going to make it. It wasn’t until days later that it became clear to me that I had been in diabetic shock and that the ambulance crew had managed to save me just in time before I would have slipped into an irreversible coma. To me, that all seemed a bit exaggerated. I had just been tired, incredibly tired. Life had thrown just a few too many challenges at me.
After a night and half a day in the medium care unit, I was …
BG 330 – Voor hondenliefhebbers
Toen wij meer dan tienduizend jaar geleden wolven in honden veranderden, veranderden zij op hun beurt ons mensapen in mensen.
BG 330 – For dog lovers
When we transformed wolves into dogs more than ten thousand years ago, they in turn transformed us apes into humans.
BG 329 – Apple
Een appel, getekend met kleurpotloden.
An apple, drawn with colored pencils.
BG 328 – Een rondje om de Maan
Het zal je niet ontgaan zijn: er is een tweede Space Race aan de gang.
In december 1968 (4,5 jaar na mijn geboorte) maakte een bemand ruimtevaartuig van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA (Apollo 8) voor het eerst met succes een baan rond de Maan. Op 20 juli van het jaar daarna lukte het om met een ander ruimtevaartuig (Apollo 11) voor het eerst daadwerkelijk mensen op de Maan te doen landen. Ze huppelden er een tijdje rond, spraken een paar historische woorden en plantten er een vlag.
Dit alles werd mogelijk gemaakt met behulp van enorme hoeveelheden geld en research en met computers die nog in de kinderschoenen stonden. Het werd gedreven door de wens om de concurrentie voor te blijven.
En zo werd de eerste Space Race tijdens de Koude Oorlog nipt van de Russen gewonnen door de Amerikaanse NASA.
De laatste bemande Maanmissie van NASA (Apollo 17) dateerde al van 1972.
Maar nu is er opnieuw zo’n miljardenverslindende Space Race aan de gang!
En waar het eerder de Russen waren, zijn het nu vooral diverse Aziatische landen die kans maken die race te winnen. De Amerikanen moesten er opnieuw hun programma voor aanpassen, om toch vooral haantje de voorste te blijven, maar of dat lukt is nog geen uitgemaakte zaak.
Eerder deze maand (april 2026) is er op de tiendaagse missie ‘Artemis II’ van NASA door vier mensen opnieuw succesvol een baan rond de Maan gemaakt (ik ben nu 61, dus we hebben er lang op moeten wachten).
Deze keer bracht het mensen verder van de Aarde dan ze ooit geweest waren, ruim 400.000 kilometer, als gevolg van de ruimere bocht die er om de Maan gemaakt werd.
Een nieuwe missie van NASA, ‘Artemis III’, waarin mensen weer op de Maan zullen landen als alles goed gaat, staat geplant voor over een paar jaar.
In de tussentijd werken veel …
BG 328 – A trip around the Moon
It probably hasn’t escaped your notice: a second Space Race is underway.
In December 1968 (4.5 years after my birth), a manned spacecraft from the American space agency NASA (Apollo 8) successfully orbited the Moon for the first time.
On July 20 of the following year, another spacecraft (Apollo 11) actually landed people on the Moon for the first time. They hopped around for a while, spoke a few historic words and planted a flag.
All this was made possible with the help of enormous amounts of money and research and with computers that were still in their infancy. It was driven by the desire to stay ahead of the competition.
And so the first Space Race was narrowly won against the Russians during the Cold War by the American NASA.
NASA’s last manned Moon mission (Apollo 17) dated back to 1972.
But now another one of those billion-dollar Space Races is underway!
And where it used to be the Russians, it is now mainly various Asian countries that stand a chance of winning that race. The Americans had to adjust their program again, in order to remain at the forefront, but whether they will succeed is not yet a foregone conclusion.
Earlier this month (April 2026), four people successfully orbited the Moon again on NASA’s ten-day ‘Artemis II’ mission (I’m 61 now, so we have had to wait a long time for it).
This time it took humans further from Earth than they had ever been, over 400,000 kilometers, as a result of the wider loop made around the Moon.
A new NASA mission, ‘Artemis III’, in which humans will land on the Moon again if all goes well, is scheduled for a few years from now.
In the meantime, many countries are …
BG 327 – Haiku (NL)
zachte lentewind
knoppen gaan zwijgend open
zon kust de aarde
BG 327 – Haiku (EN)
gentle springtime breeze
fresh buds open silently
sun kisses the earth
BG 326 – Whimsical Self Portraits
Een trio speelse zelfportretten, getekend met kleurpotlood.
A trio of whimsical self portraits, drawn with colored pencils.
BG 325 – Handschrift
Niet alleen ging dat aan elkaar schrijven veel sneller dan met losse letters schrijven, ook waren alle letters van alle leerlingen uniform.
Wel zo gemakkelijk te ontcijferen voor de leraren.
Nu, wat dat keurig schrijven betreft, dat is mij nooit gelukt. Terwijl ik het toch heel serieus probeerde, want ik vond het heerlijk om te leren schrijven en lezen!
Als verlegen jong meisje vroeg ik zelfs om extra schrijf-oefenschriftjes voor in de vakanties. Hoewel ik maar bleef oefenen op die prachtige letters en woorden, kreeg ik telkens op ‘netjes schrijven’ maar nipt een voldoende voor de moeite op mijn rapport.
Hoe ik aan mijn huidige handschrift geraakt ben, is me een raadsel.
Dat zal …
BG 325 – Handwriting
Not only was cursive writing much faster than writing with separate letters, but all the letters of all students were also uniform.
Much easier for the teachers to decipher.
Well, as far as that neat writing is concerned, I never managed that. Even though I tried very seriously, because I loved learning to write and read!
As a shy young girl, I even asked for extra writing exercise books for during the holidays. Even though I kept practicing those beautiful letters and words, I only barely managed to get a passing grade for ‘neat writing’ on my report card every time.
How I ended up with my current handwriting is a mystery to me.
That must have …
BG 324 – Denigrerend
Dat vrouwen en mannen nog altijd ongelijk behandeld worden, ook in onze zogenaamd vooruitstrevende Westerse wereld, moge duidelijk zijn.
Afgezien van het verschil in kansen en beloningen is ook het verschil in respect opvallend.
Zo worden vrouwen veel vaker dan mannen, ook in een professionele omgeving, ongevraagd bij hun voornaam genoemd. En ze worden ook veel vaker genegeerd en in de rede gevallen.
En alleen aan vrouwen wordt semi-bezorgd gevraagd hoe ze denken het met ‘thuis’ te kunnen combineren, als ze een baan met veel verantwoordelijkheid nastreven.
Verder is het opvallend dat voor vrouwen veel vaker dan voor mannen verkleinwoordjes worden gebruikt. Volwassen vrouwen worden vaak meisjes genoemd (op zich al een verkleinwoordje), terwijl volwassen mannen niet vaak jongens (laat staan kleine jongens) worden genoemd.
En breek me de bek niet open over alle manieren waarop vrouwen hun eigen sekse denigreren! Velen van hen hebben daar niet eens mannen voor nodig.
Tijdens mijn eerste huwelijk – ergens in de Middeleeuwen – noemde mijn ex-man mij tijdens ruzies vaak meisje. Als reactie noemde ik hem dan jongetje.
Hij werd daar razend van. Allicht, ik ook.
BG 324 – Derogatory
It is obvious that women and men are still treated unequally, even in our supposedly progressive Western world.
Apart from the difference in opportunities and rewards, the difference in respect is also striking.
For instance, women are much more often than men, even in a professional environment, called by their first name unasked. And they are also ignored and interrupted much more often.
And only women are asked, with semi-concern, how they think they can combine it with ‘home’, if they pursue a job with a lot of responsibility.
Furthermore, it is striking that diminutives are used for women much more often than for men. Adult women are often called girls (the Dutch word ‘meisje’ means both ‘girl’ and ‘little girl’), whereas adult men are not often called boys (let alone little boys).
And don’t get me started on all the ways women denigrate their own sex! Many of them don’t even need men for that.
During my first marriage – somewhere in the Middle Ages – my ex-husband often called me (little) girl during arguments. In response, I would call him little boy.
He got furious about that. Understandably, so did I.
BG 323 – Rose
Aquarel.
Watercolor painting.
BG 322 – Milde kunstkritiek
Ik had die namiddag, kort voordat ik moest rusten, heel gezellig vier jonge kinderen op bezoek. Een buurmeisje en buurjongetje van zeven, en twee zusjes van zeven en negen die bij dat buurjongetje op bezoek waren.
Toen ik even daarvoor wat water had gedronken bij de kraan in de keuken en naar buiten keek door het grote keukenraam, had ik een groepje kinderen naar me zien zwaaien vanachter het hekje achter in onze diepe tuin, in het kippentuintje, waar al jaren geen kippen van ons meer lopen, maar wel kippen van de buren, zodat ze het onkruid er mooi kort kunnen houden.
Toen ik terugzwaaide, kwamen ze naar me toe. Ze sloten het hekje van het kippentuintje netjes achter zich en toen ze het achterste gazon hadden overgestoken sloten ze ook het hekje naar het voorste gazon weer netjes achter zich. Toen liepen ze over dat gras en over het terras van asfalt naar me toe bij de achterdeur. Ik hoorde het buurmeisje en jongetje al van ver opscheppen over dat ik zo mooi kon tekenen. Ze vroegen allemaal druk door elkaar heen of ze mochten komen kijken. Natuurlijk! Moesten ze wel eerst even hun vieze laarzen en schoenen uitdoen.
Het werd heel gezellig. De kinderen waren …
BG 322 – Mild art criticism
That afternoon, shortly before I had to rest, I had a lovely visit from four young children. A neighbor girl and boy, aged seven, and two sisters, aged seven and nine, who were visiting the neighbor boy.
Just before that, when I had drunk some water from the kitchen tap and looked out through the large kitchen window, I had seen a group of children waving at me from behind the fence at the back of our deep garden, in the chicken garden, where no chickens of ours have been walking for years, but our neighbors’ chickens have, so they can keep the weeds nice and short.
When I waved back, they came over to me. They neatly closed the gate of the chicken garden behind them and after crossing the back lawn, they also neatly closed the gate to the front lawn behind them. Then they walked across that grass and over the asphalt patio toward me at the back door. I could hear the neighbor girl and boy bragging from afar about how beautifully I could draw. They all asked busily at once if they could come and have a look. Of course! If they took of their dirty boots and shoes first.
It became very cozy. The children were …
BG 321 – Doe es aan
Ons huurhuis, dat wij huren van particulieren, is nogal groot, zeker als je nagaat dat wij er maar met z’n tweeën in wonen, en heeft daardoor, of misschien door een merkwaardige bouwplanning, nogal veel deuren, gangen en lichtknopjes.
Zo is er een gangetje dat, hoewel het maar kort is, vanuit onze woonkeuken leidt naar – eerste rechts – onze tweede douche (de eerste bevindt zich in de badkamer op de bovenverdieping) en dan naar – tweede rechts – ons ‘waskot’, waarin zich onder andere de wasmachine en de recycleerkast bevinden, en ook (’s nachts en een deel van de namiddag) onze kater Leo, en tenslotte naar – recht vooruit – onze eerste wc (boven, in de badkamer is er nog een). Het is er dus één en al deuren.
Het gangetje was aanvankelijk nogal donker. En het was ook eigenlijk te veel gedoe om er telkens het licht aan en uit te doen, terwijl we er met een paar passen doorheen zijn. Dus bedacht ik ooit dat het een goed idee zou zijn om er een muurlamp met bewegingsmelder te installeren, zodat het licht vanzelf aan en weer uit gaat als het beweging detecteert. Daar hebben we al veel gemak van gehad.
De sensor staat niet al te strak afgesteld, zodat …
BG 321 – Light back on, please
Our rental house, which we rent from private individuals, is quite large, especially considering that there are only two of us living in it, and as a result, or perhaps because of a strange construction schedule, it has quite a lot of doors, hallways and light switches.
For example, there’s a hallway that, although it is only short, leads from our kitchen-diner to – first on the right – our second shower (the first is in the upstairs bathroom) and then to – second on the right – our ‘laundry room’, which houses the washing machine and the recycling cupboard, among other things, and also (at night and for part of the afternoon) our tomcat Leo, and finally to – straight ahead – our first toilet (in the bathroom upstairs there’s another one). So it’s all doors.
The hallway initially was quite dark. And it was actually too much hassle to keep turning the light on and off, while we can pass through it in just a few steps. So I once thought it would be a good idea to install a wall lamp with a motion sensor, so that the light turns on and off automatically when it detects movement. We have already benefited a lot from that.
The sensor is not set too tightly, so that …
BG 320 – Me, 42 years ago
Portret met aquarelverf, kleurpotlood en zwarte stift.
Naar een foto van mij toen ik 19 was.
Portrait with watercolor paint, colored pencil and black marker.
After a photo of me when I was 19.
BG 319 – Ik heb je lief, zo excessief
Ik heb je lief
Zo excessief
van je warme hart tot je exterieur
van je gulle lach tot soms je humeur
van je slimme brein tot je creativiteit
van je medeleven tot je behulpzaamheid
van hoe je me altijd opnieuw nog verrast
tot hoe je zo goed in mijn armen past
Ik heb je lief
zo excessief
BG 318 – Liefdegem (Huis van Liefde)
Voor een kunst- en poëzieproject, dat vooral ook bedoeld was als een verbindend project in deze tijden van polarisatie, aangewakkerd door de nog vrij nieuwe maar niet meer uit te roeien zogenaamde sociale media, werd de gemeente waarin wij wonen, Lievegem, twee weken lang rond Valentijnsdag omgedoopt tot ‘Liefdegem’. Een mooie woordspeling. ‘Gem’ (zonder hoofdletter) is de uitgang van de naam van veel Vlaamse dorpen, en had lang geleden de betekenis van ‘huis van’.
‘Huis van Liefde’ dus. Mooi!
Omdat we allebei nogal creatief zijn, konden we deze gelegenheid niet aan ons voorbij laten gaan. Bovendien hebben we twee grote ramen aan de straatkant aan een redelijk drukke weg, één in de woonkamer en één in mijn atelier. Beide ruimtes vormden ooit, voordat wij hier introkken, samen de woonkamer, en ze worden alleen door een rij boekenkasten van elkaar gescheiden.
Ik schreef twee gedichten in een half uur tijd, dus het voorwerk was snel gedaan. Een Nederlands gedicht (‘Ik heb je lief, zo excessief’) en een Engels gedicht (‘Love the World’), omdat …
BG 318 – Liefdegem (Home of Love)
For an art and poetry project, which was also mainly intended as a connecting project in these times of polarization, fueled by the relatively new but ineradicable so-called social media, the municipality in which we live, Lievegem, was renamed ‘Liefdegem’ for two weeks around Valentine’s Day. A lovely play on words. ‘Liefde’ is the Dutch word for ‘love’ and ‘gem’ is the ending of the name of many Flemish villages, and long ago had the meaning of ‘house of’.
So ‘House of Love’. Wonderful!
Since we are both quite creative, we couldn’t pass up this opportunity. Moreover, we have two large windows facing the street on a fairly busy road, one in the living room and one in my studio. Before we moved in, both rooms together once formed the living room, and they are only separated by a row of bookcases.
I wrote two poems in half an hour, so the groundwork was quickly done. A Dutch poem (‘I love you, so excessive’) and an English poem (‘Love the World’), because …
BG 317 – Love the world
LOVE THE WORLD
people and animals, flowers and trees
wind, rain and sunshine, rivers and seas
LOVE THE WORLD
fix the climate, stop hating away
embrace the wonder
of every new day
LOVE
THE WORLD
BG 316 – Vind de dief
Om precies vijf uur sloot ze haar computer af, trok ze haar jas aan, en hing ze haar tas over haar schouder. Het kantoor was verder al uitgestorven. Haar collega’s hadden zoals gewoonlijk enkele minuten van hun werktijd afgesnoept. Op hun enthousiaste uitroepen als ‘fijne avond!’ en ‘tot morgen!’ had ze al die jaren niet gereageerd en niemand verwachtte dat nu nog van haar. Zo had ze het liever. Geen persoonlijk contact. Het administratieve werk dat ze deed was eenvoudig en geestdodend. Tenminste, als ze nog een geest gehad zou hebben om te doden. Maar ze kon er haar rekeningen mee betalen.
Zoals op de meeste dagen nam ze de bus naar het stadscentrum, waar ze in een goedkoop restaurant snel een eenvoudige maaltijd naar binnen werkte. En daarna begon ze aan haar dagelijkse missie: het bezoeken van boekwinkels en, als die na zeven uur allemaal gesloten waren, de plaatselijke openbare bibliotheek. Pas als die ook dicht ging, om tien uur, nam ze een andere bus terug naar het kleine appartement dat ze huurde. Ze hield natuurlijk van boeken, maar dat was niet de eigenlijke reden van haar frequente speurtochten. Ze was dringend naar iemand op zoek. Acht jaar geleden had Laura de Vries van de eigenaars van het kleine, succesvolle bedrijf waarvoor ze werkte veel geld gestolen en was vervolgens spoorloos verdwenen, met achterlating van haar gezin. En zij zou haar vinden! Ze zou ervoor zorgen dat ze dat hele bedrag terugbetaalde!
In een rommelige en slecht verlichte tweedehandsboekhandel plofte ze …
BG 316 – Find the thief
At exactly five o’clock she shut down her computer, put on her coat, and hung her bag over her shoulder. The office was already deserted. Her colleagues had, as usual, snatched a few minutes from their work time. She hadn’t responded to their enthusiastic cries of ‘Have a nice evening!’ and ‘See you tomorrow!’ all these years, and no one expected her to now. She preferred it that way. No personal contact. The administrative work she did was simple and mind-numbing. That is, if she’d still had a mind to numb. But it paid her bills.
As on most days, she took the bus to the city center, where she quickly devoured a simple meal at a cheap restaurant. And then she began her daily mission: visiting bookstores and, if they were all closed after seven o’clock, the local public library. Only when it closed too, at ten, did she take another bus back to the small apartment she rented. She loved books, of course, but that wasn’t the real reason for her frequent quests. She was desperately searching for someone. Eight years ago, Laura de Vries had stolen a large sum of money from the owners of the small, successful company she worked for and then vanished without a trace, leaving her family behind. And she would find her! She would make sure she paid back the entire amount!
In a cluttered and dimly lit second-hand bookstore, she plopped down …
BG 315 – Daisies
Aquarel met margrieten.
Watercolor painting with daisies.
BG 314 – Tekst door AI gemaakt (Ollekebolleke)
Steeds die kunstmatigheid!
Tekst door AI gemaakt
weet niet van angst, van ge-
heim of verdriet,
hoop of gespannenheid,
allesverslindende
hartstocht en twijfel, ook
dát kent het niet!
BG 313 – Haiku (EN)
a caterpillar
enjoying the winter snow
chose not to transform