BG 137

BG 137 – Doorsnee stadsmensen

zie ze gaan
tussen de huizen
kantoren, flatgebouwen, hoogbouw
over asfalt, langs beton
gejaagd, gehaast, gestrest
constant omgeven door
lawaai, licht, drukte
verkeer, commercie
files, luchtvervuiling
hun blik en aandacht op
hun elektronica

zich amper nog bewust van
hun eigen innerlijk, laat staan
van de natuur, van het
wonder van het universum
dat hen omringt
van het leven zelf
van rustig zitten of liggen
voelen, luisteren, ruiken
drijven, neurieën, dansen
ademhalen, zijn

van de zon op hun huid
de bries door hun haar
van de geuren van
de natuur, de kleuren
van de seizoenen
vergeten dat ze onlosmakelijk
deel uitmaken van de natuur
van de dierenwereld, van
alles wat leeft en bestaat

altijd bezig met cijfertjes
met tijd, met geld verdienen
en het uitgeven
meer, meer, meer
nooit genoeg tijd
geld en bezittingen
nooit meer tijd voor
wat ze echt nodig hebben
misschien zijn ze het vergeten
die doorsnee stadsmensen

BG 137 – Average city folks

look at them go
between the houses
offices, apartment buildings, high-rises
over asphalt, along concrete
hurried, rushed, stressed
constantly surrounded by
noise, light, bustle
traffic, commerce
traffic jams, air pollution
their gaze and attention on
their electronics

barely aware of
their own inner self, let alone
of nature, of the
wonder of the universe
that surrounds them
of life itself
of sitting or lying quietly
feeling, listening, smelling
floating, humming, dancing
breathing, being

of the sun on their skin
the breeze through their hair
of the smells of
nature, the colors
of the seasons
forgotten that they are an
inseparable part of nature
of the animal world, of
everything that lives and exists

always busy with numbers
with time, with making money
and spending it
more, more, more
never enough time
money and possessions
no more time for
what they really need
maybe they forgot
those average city folks