BG 199

BG 199 – Voltooid verleden tijd

– Hé hallo! Dat is lang geleden, zeg!
Ze heeft hem herkend. Hij komt naar haar tafel toe.
Hij heeft nog steeds dat dwaze kapsel en hij draagt zelfs nog precies dezelfde jas.
Er zijn nog andere tafels vrij. Ze was hier liever alleen blijven zitten.
Maar hij heeft de rugleuning van de stoel tegenover haar al beet.
– Dus, ik zei – je hoorde me waarschijnlijk niet – dat is lang geleden!
Zijn gezicht straalt van blijdschap.
– Ja.
Antwoordt ze. Dat kan zowel op dat lang geleden slaan als op dat ze hem wel degelijk gehoord heeft.
Met veel poeha trekt hij zijn jas uit, hangt die over de leuning van zijn stoel en gaat er puffend op zitten.
– Hè hè, ik zit.
Ja, dat is iedereen wel opgevallen. Hij schuift zijn stoel lawaaierig wat dichter naar het ronde tafelblad en legt zijn onderarmen en ellebogen erop.
– Goh, dat ik jou hier tegenkom!
Net iets te luid, zoals vroeger. Niet alleen voor haar bedoeld, maar …

Read More »BG 199 – Voltooid verleden tijd

BG 199 – Past perfect tense

– Hey there! Long time no see!
She recognized him. He approaches her table.
He still has that silly haircut and he’s even wearing the exact same jacket.
There are other tables available. She’d rather have stayed seated here alone.
But he’s already grabbed the backrest of the chair opposite her.
– So, I said – you probably didn’t hear me – it’s been a long time!
His face beams with joy.
– Yes.
She answers. That could either refer to that long time or to the fact that she actually heard him.
He dramatically takes off his jacket, hangs it over the chair’s backrest, and sits down, huffing.
– Phew, I’m sitting.
Yes, everyone noticed that. He noisily slides his chair closer to the round tabletop and rests his forearms and elbows on it.
– Gosh, that I run into you here!
Just a little too loud, like in the old days. Not only meant for her, but …

Read More »BG 199 – Past perfect tense