BG 356 – Blackout Poem

She was
equally
full
of air
and
water
and
undesirable memories

She was
equally
full
of air
and
water
and
undesirable memories

ik ben bang
en ik hoop
vurige wensen
ik wil ook
schande brengen
en schuldig
zijn
Ik – ik voel
sensationeel genot
en drift, opwindend
Jullie moeten mij
alleen laten
Translation:
Brug
De meeste inwoners van ons stadje zullen het nooit weten. Dat er ieder jaar op een paar zeldzame zomerdagen, in het park, ‘s nachts om kwart over drie, een brug verschijnt. Een boogbrug, waarvan het verste stuk in nevelen is gehuld. Je kunt hem oversteken, je zult er echt niet doorheen zakken. Als je hem oversteekt, kun je een van je dromen bezoeken. Alsof die werkelijkheid is. Of ja, die IS dan werkelijkheid. Je kunt er een paar uurtjes naartoe, totdat de brug weer verschijnt. En dan kun je terug naar het heden. Als je dat dan nog wilt.
Bridge
Most residents of our little town will never know. That every year on a few rare summer days, at a quarter past three at night, a bridge appears in the park. An arch bridge, its farthest stretch shrouded in mist. You can cross it, you really won’t fall through it. If you cross it, you can visit one of your dreams. As if it were real. Or rather, it IS real then. You can go there for a few hours, until the bridge reappears. And then you can return to the present. If you still want to, that is.
Verdriet is wat hen verbindt. Zonder dat ze het weten. Ze kennen elkaar immers niet.
Ze zitten tegenover elkaar aan het raam, met een klein tafeltje tussen hen in, in de voortrazende trein. Buiten begint het al te schemeren en binnen is er gedempte verlichting aangegaan. Vanzelf. Vanzelf ook brengt de trein hen naar het beoogde station.
De vrouw van middelbare leeftijd is geslagen door rauw verdriet. Drie dagen geleden was ze op de begrafenis van haar dochter. Haar leven staat stil sinds men haar kwam vertellen over dat onverwachtse ongeluk.
De jonge vrouw rouwt zwijgend. Om haar geliefde. Drie dagen geleden was ze op de begrafenis. Waar ze vrijwel niemand kende. Ze waren er nog niet aan toegekomen. Elkaar te laten kennismaken met ouders, vrienden en familieleden. Ze waren nog te veel bezig met elkaar te leren kennen. Maar hun liefde was al zo groot geweest, zo allesomvattend. En nu was het weg. In één klap verloren. Voorgoed voorbij. Ze had geen tranen meer over. Ze had geen energie meer over, geen zin om te leven, om dingen te doen. Ze zat in de trein. Op weg naar huis. Haar lege huis. Haar nog veel legere huis dan gedurende die jaren dat ze vrolijk alleen was. Vrolijk alleen zijn. Hoe deed je dat ook alweer? Zou ze dat ooit nog kunnen?
De vrouw tegenover haar zit gevangen in haar eigen verdriet. Heeft haar dochter verloren. En heeft nu alleen nog een zoon over. Een zoon van tweeëndertig, in Singapore. Waar ze weinig contact mee heeft. En een echtgenoot. Natuurlijk. Natuurlijk heeft ze haar echtgenoot nog. Tenminste… Heeft ze die eigenlijk nog? Of leven ze toevallig nog in dezelfde woning? Langs elkaar heen, na al die jaren.
De jonge vrouw. Tegenover haar. Die ze net even stilletjes heeft aangekeken. Die zag dat niet, die staarde naar buiten. Die lijkt ook erg verdrietig. Wat zou die nu al meegemaakt kunnen hebben? In haar nog zo jonge leven. Waarom was die verdrietig? Ze leefde nog! Zou ze zich dat wel realiseren? Hoe gelukkig ze zich mocht prijzen dat ze niet plotseling op de fiets geschept was door een roekeloze automobilist? Ze had er vast geen idee van hoe dat zou zijn. Voor haarzelf. In een klap verdwenen. Voor haar moeder. Al dat verdriet.
De jonge vrouw dacht hetzelfde, maar dan over een geliefde, in plaats van een moeder.
Ze wisten het niet. Wisten niet dat ze dezelfde begrafenis hadden bijgewoond.
Dat ze dezelfde jonge vrouw zo harstochtelijk hadden liefgehad.
Dat ze hetzelfde overweldigende verdriet deelden.
Grief is what connects them. Without them knowing. After all, they don’t know each other.
They are sitting opposite each other by the window, with a small table between them, on the speeding train. Outside dusk is already falling, and inside dimmed lighting has come on. Automatically. Automatically too, the train takes them to the intended station.
The middle-aged woman has been struck by raw grief. Three days ago she attended her daughter’s funeral. Her life had come to a standstill since she was told about that unexpected accident. The young woman mourns in silence. For her beloved. Three days ago she attended the funeral. Where she knew hardly anyone. They hadn’t gotten around to it yet. Introducing each other to parents, friends and family members. They were still too busy getting to know each other. But their love had already been so great, so all-encompassing. And now it was gone. Lost in an instant. Over for good. She had no tears left. She had no energy left, no desire to live, to do things. She was on the train. On her way home. Her empty home. Her home, even emptier now than during those years when she was happily alone. Being happily alone. How did one do that again? Would she ever be able to do that again?
The woman opposite her is trapped in her own grief. Has lost her daughter. And now only has a son left. A thirty-two-year-old son, in Singapore. With whom she has little contact. And a husband. Of course. Of course she still has her husband. At least… Does she actually still have him? Or do they happen to still live in the same house? Leading separate lives, after all these years.
The young woman. Opposite her. Whom she just quietly glanced at. She didn’t notice, she was staring outside. She also seems very sad. What could she possibly have been through already? In her life, still so young. Why was she sad? She was still alive! Did she even realize that? How lucky she could consider herself not to have been suddenly struck by a reckless motorist while cycling? She probably had no idea what that would be like. For herself. Gone in an instant. For her mother. All that grief.
The young woman thought the same thing, but about a lover instead of a mother.
They didn’t know. Didn’t know that they had attended the same funeral.
That they had loved the same young woman so passionately.
That they shared the same overwhelming grief.

Een derde (en laatste) eendje, getekend met kleurpotloden.
(Polychromos kleurpotloden op lichtgrijs Pastelmat papier.)
A third (and last) duckling, drawn with colored pencils.
(Polychromos colored pencils on light grey Pastelmat paper.)
That cute little duckling
had me chuckling
with its little foot protruding
and its cutest face including
a little air of bluff
‘t was my favorite ball of fluff!
Een mooie trotse moedereend
leidt haar jonge kroost vereend
koddig door het water
maar onder luid gesnater
stapt op het gras haar buitenbeentje
dat is me d’r pas eendje!
Mag ik je iets vragen? Wat is je favoriete huisdiersoort? En wat is je favoriete wilde diersoort? Wordt die met uitsterven bedreigd? Heb je kamerplanten? Ben je al eens in een regenwoud geweest? Zo nee, zou je daar graag eens naartoe gaan? Wat zijn je favoriete soort planten? Heb je veel houten meubelen? Weet je of dat hout van duurzame bronnen komt?
May I ask you something? What is your favorite type of pet? And what is your favorite type of wild animal? Is it endangered? Do you have houseplants? Have you ever been to a rainforest? If not, would you like to go? What are your favorite types of plants? Do you have a lot of wooden furniture? Do you know if that wood comes from sustainable sources?

Nog een baby eendje, getekend met kleurpotloden.
(Polychromos kleurpotloden op zandkleurig Pastelmat papier.)
Another duckling, drawn with colored pencils.
(Polychromos colored pencils on sand colored Pastelmat paper.)
Veel mensen – vooral mannen – in onze Westerse wereld lezen geen fictie (denk aan romans, korte verhalen, poëzie).
Dat is erg jammer, want juist fictie – en ik weet dat dit tegenstrijdig klinkt – kan ons helpen de realiteit beter te begrijpen.
Het kan ons bijvoorbeeld leren hoe we het beste kunnen omgaan met de uitdagingen waarvoor we in ons leven komen te staan, en het kan ons ook laten zien dat het niet zo erg is als dat niet altijd lukt. Het biedt ons de mogelijkheid om onszelf met anderen te vergelijken, om overeenkomsten en verschillen te ontdekken in onze emoties, ons uiterlijk, onze overtuigingen, en onze reacties op bepaalde situaties. Het kan ons aarden en ons minder eenzaam doen voelen. Het kan ons inzicht geven in andere mensen en ons gemakkelijker met hen verbinden. Het kan ons doen reizen zonder uit onze luie stoel te komen. En het kan onze verbeelding en daarmee onze creativiteit stimuleren. Tegelijkertijd zorgt het voor een stukje totale afzondering, zelfs te midden van andere mensen, voor plezier en voor ultieme ontspanning.
– ‘Als jongen las ik sciencefiction en avonturenboeken, maar nu ik volwassen ben doe ik dat natuurlijk niet meer.’
– ‘Sprookjes zijn voor kinderen.’
– ‘Mijn vrouw leest graag romans, maar daar heb ik beslist geen tijd voor.’
– ‘Waarom zou ik fictie lezen als er zoveel interessante non-fictie bestaat? Daar kan ik tenminste iets van opsteken.’
– ‘Ik vind fictie lezen een totale verspilling van mijn kostbare tijd.’
– ‘Soms vind ik het ronduit verderfelijk. Bijvoorbeeld als er expliciete seks in voorkomt. Of als het over onnatuurlijke relaties gaat.’
– ‘Waarom zou ik iets lezen dat een ander mens uit zijn duim heeft gezogen?’
Vanwaar die afkeer, of misschien wel angst, voor fictie?
Daar zijn natuurlijk allerlei redenen en excuses …
Many people – especially men – in our Western world do not read fiction (think of novels, short stories, poetry).
That is a great pity, because fiction in particular – and I know this sounds contradictory – can help us understand reality better.
For example, it can teach us how best to deal with the challenges we face in our lives, and it can also show us that it is not so bad if that doesn’t always work out. It offers us the opportunity to compare ourselves with others, to identify similarities and differences in our emotions, our appearance, our beliefs, and our reactions to certain situations. It can ground us and make us feel less lonely. It can give us insight into other people and make it easier for us to connect with them. It can make us travel without getting out of our armchair. And it can stimulate our imagination and, thereby, our creativity. At the same time, it provides a sense of total seclusion, even in the midst of other people, enjoyment and ultimate relaxation.
– ‘As a boy I read science fiction and adventure books, but now that I’m an adult I of course don’t do that anymore.’
– ‘Fairy tales are for children.’
– ‘My wife likes reading novels, but I definitely don’t have time for that.’
– ‘Why would I read fiction when there is so much interesting non-fiction? At least I can learn something from that.’
– ‘I find reading fiction a total waste of my precious time.’
– ‘Sometimes I find it downright reprehensible. For example, when explicit sex is involved. Or when it deals with unnatural relationships.’
– ‘Why should I read something that someone else has made up?’
Where does that aversion, or perhaps even fear, of fiction come from?
There are, of course, all kinds of reasons and excuses …
Alle dieren, en misschien wel álle levende wezens, ook die zonder een aanwijsbaar brein, hebben intelligentie, of zo je wilt cognitie; zijn derhalve intelligent.
Het is niet omdat wij zo beperkt zijn dat wij hun intelligentie (nog) niet begrijpen dat ze die niet zouden hebben.
Zelfs eencelligen vertonen rudimentair intelligent gedrag, zoals het verwerven (via zintuigen), verwerken, opslaan en gebruiken van informatie.
All animals, and perhaps all living beings, including those without an identifiable brain, have intelligence, or cognition if you like; are therefore intelligent.
It is not because we are so limited that we do not (yet) understand their intelligence that they would not have it.
Even single-celled organisms exhibit rudimentary intelligent behavior, such as acquiring (through senses), processing, storing, and using information.

Een baby eendje, getekend met kleurpotloden.
(Polychromos kleurpotloden op donkergrijs Pastelmat papier.)
A duckling, drawn with colored pencils.
(Polychromos colored pencils on dark grey Pastelmat paper.)
Er is te weinig weinig!
Alles zit vol met veel.
Met meer, nog meer, meest, nog meer, absurd veel.
We hebben meer minder nodig.
There is too little little!
Everything is full of a lot.
Of more, even more, most, even more, absurd much.
We need more less.
Aandelenmarkten (‘handel in gebakken lucht’) zijn gebaseerd op de gezamenlijke overtuiging van alle handelaren dat de huidige prijs van een specifiek aandeel FOUT is.
En hoewel beide partijen de beschikking hebben over exact dezelfde informatie (handelen ‘met voorkennis’ is immers strafbaar!), vinden VERKOPERS de huidige prijs te hoog, en denken ze dat die gaat zakken, terwijl KOPERS de prijs juist te laag vinden, en denken dat die gaat stijgen!
Dus, hoewel er eigenlijk niks mis is met de huidige prijs van een aandeel – daar zorgt de marktwerking immers voor – verdienen BELEGGINGSADVISEURS veel geld door beleggers met behulp van hun ‘kennis en ervaring’ te adviseren over de verkoop en aankoop van aandelen.
Uit uitgebreid onderzoek is gebleken dat hun advies waardeloos is en je zelfs meer geld doet verliezen dan als je gewoon de markt zijn werk had laten doen.
Zij halen hun riante inkomen dus inderdaad uit ‘gebakken lucht’.
Ja, natuurlijk, een heel enkele keer hebben jij en je adviseur geluk en maak je als aandelenbezitter een grote winst! Die droom is tenslotte waarom je het spel speelt. Maar realiseer je wel dat dat betekent dat een heleboel andere beleggers op dat moment geld verliezen.
Gemiddeld genomen wordt niemand rijk van ‘handel in gebakken lucht’, behalve dan die ‘financiële specialisten’.
Stock markets (‘trade in thin air’) are based on the collective conviction of all traders that the current price of a specific share is WRONG.
And although both parties have access to exactly the same information (trading ‘with insider knowledge’ is, after all, a criminal offense!), SELLERS find the current price too high, and believe it will drop, while BUYERS find the price too low, and believe it will rise!
So, although there is actually nothing wrong with the current price of a share – the market takes care of that, after all – INVESTMENT ADVISORS earn a lot of money by advising investors on the buying and selling of shares using their ‘knowledge and experience’.
Extensive research has shown that their advice is worthless and causes you to lose even more money than if you had simply let the market do its work.
So, they indeed derive their substantial income from ‘thin air’.
Yes, of course, very occasionally you and your advisor get lucky and you, as a shareholder, make a big profit! That dream is, after all, why you are playing the game. But do realize that this means a whole lot of other investors are losing money at that moment.
On average, no one gets rich from ‘trade in thin air’, except for those ‘financial specialists’.

Aquarel.
Watercolor painting.
Peuters en kleuters blijven je soms maar de oren van je hoofd vragen. De hele dag door vragen ze je aandacht met ‘Waarom…?’
‘Waarom is er zoveel lawaai?’
‘Er komt een grote auto aan.’
‘Waarom is die groot?’
‘Het is een vuilniswagen.’
‘Waarom heet hij vuilniswagen?’
‘Omdat hij ons vuilnis komt ophalen.’
‘Waarom haalt hij ons vuilnis op?’
‘Omdat we niet kunnen wonen tussen allemaal vuilnis.’
‘Waarom haalt hij dat dan op?’
‘Om het weg te brengen.’
‘Waarom weg brengen?’
‘Naar de vuilnisbelt.’
‘Waarom naar de vuilnisbelt?’
‘Omdat dat is waar ze onze vuilnis heen brengen.’
’Wat is een vuilnisbelt?’ (Slimmer kind, met een variatie op waarom!)
‘Een groot stuk land met grote bulten stinkend vuilnis erop.’
‘Waarom stinkend?’
‘Omdat vuilnis nu eenmaal stinkt.’
‘Waarom?’
‘Omdat het oude troep is, die verrot.’
’Waarom?’
‘Hou nu verdorie toch eindelijk eens op met dat waarom!’
’Waarom?’
Enfin, je herkent het vast wel…
Nu, als je je er weer eens mateloos aan ergert, bedenk dan dat wat het kind doet heel nuttig is voor haar toekomst. Wij volwassenen zijn immers ook voortdurend geïnteresseerd in de redenen waarom iemand doet wat zij doet, en waarom we zelf doen wat we doen. In gesprekken vragen we vaak naar redenen en online zoeken we naar redenen. We willen redenen, we willen oorzaken en verbanden, om orde te scheppen in de chaos van het leven en om er houvast in te vinden.
En die kleine hummeltjes? Die zijn dat alvast aan het oefenen!
Toddlers and preschoolers sometimes just keep asking you endless questions. All day long, they demand your attention with ‘Why…?’
‘Why is there so much noise?’
‘A big car is coming.’
‘Why is it big?’
‘It’s a garbage truck.’
‘Why is it called a garbage truck?’
‘Because it’s coming to pick up our garbage.’
’Why does it pick up our garbage?’
‘Because we can’t live surrounded by garbage.’
‘Why does he pick it up then?’
‘To take it away.’
‘Why take it away?’
‘To the landfill.’
‘Why to the landfill?’
‘Because that’s where they take our garbage.’
‘What is a landfill?’ (Smarter kid, with a variation on why!)
‘A large piece of land with large piles of stinking garbage on it.’
‘Why stinking?’
‘Because garbage just stinks.’
‘Why?’
‘Because it’s old junk that’s rotting.’
‘Why?’
‘For God’s sake, will you just stop with that endless why!’
‘Why?’
Anyway, you probably recognize it…
Now, if you find yourself getting immensely annoyed by it again, remember that what the child is doing is very useful for her future. After all, we adults are also constantly interested in the reasons why someone does what they do, and why we ourselves do what we do. In conversations, we often ask for reasons, and online we search for reasons. We want reasons, we want causes and connections, to create order in the chaos of life and to find stability in it.
And those little ones? They are already practicing that!
Zucht… De vrouw van middelbare leeftijd staat nog steeds keurig rechtop, haar boodschappentas met beide handen tegen zich aan houdend, halverwege de stilstaande roltrap. Bijna alle lichten in de winkel zijn al uit…
Ruim een uur geleden had ze overdacht dat deze kledingwinkel, die haar ooit zo vertrouwd was geweest, wel erg veranderd was sinds zij er jaren geleden voor het laatst kwam. De kwaliteit van de kledingstukken was opvallend achteruit gegaan, vond ze, terwijl de prijzen juist flink gestegen waren. En het personeel – dat er in haar ogen wel érg jong uitzag – had niet eens aangeboden om hen te helpen! Het liep inmiddels tegen sluitingstijd en terwijl ze zich naar de roltrap begaf, zag ze dat ze de enige klant was die nog naar boven wou gaan. Nog snel even naar de schoenenafdeling. Althans, dat was wat ze haar nieuwe buurvrouw had wijsgemaakt. De (jongere) buurvrouw die dringend naar huis had gemoeten, omdat ze straks na het avondeten nog naar een vergadering moest – naar een vergadering! – en die haar bezorgd, of betuttelend, had gevraagd of het wel zou gaan, alleen naar boven gaan op die moderne roltrap en daarna alleen terug naar huis, met de bus. Natuurlijk zou dat wel gaan! Hou oud dacht ze wel dat zij was? In werkelijkheid ging ze trouwens helemaal niet naar de schoenenafdeling, maar naar de grote matenafdeling, die ook boven was.
De twee blouses die ze eerder die middag in een andere kledingwinkel had gekocht onder het goedkeurende oog van de buurvrouw en waarvan ze drommels goed wist dat ze haar twee maten te klein waren, ook al had ze ze meegenomen in een pashokje en net gedaan alsof ze ze gepast had, zou ze begin volgende week wel een keer terugbrengen. Gelukkig had haar buurvrouw haar nog niet zonder haar ruime lichtgrijze zomerjas of die oude slobberige sweater van gisteren gezien. Na een lichte aarzeling drukte ze op de knop en ja hoor, het groene licht ging aan en de roltrap kwam geruisloos in beweging.
Die roltrap was trouwens ook een opvallende verandering hier. Op een groot bord ernaast werd uitgelegd dat …
Sigh… The middle-aged woman is still standing neatly upright, holding her shopping bag against her with both hands, halfway up the stationary escalator. Almost all the lights in the store are already off…
Over an hour ago, she had reflected that this clothing store, which had once been so familiar to her, had changed a great deal since she had last been there years ago. The quality of the garments had noticeably deteriorated, she thought, while the prices had actually risen sharply. And the staff – who looked very young in her eyes – hadn’t even offered to help them! It was getting close to closing time now, and as she made her way to the escalator, she saw that she was the only customer still wanting to go upstairs. Just a quick trip to the shoe department. At least, that was what she had led her new neighbor to believe. The (younger) neighbor who had urgently needed to go home because she had to attend a meeting after dinner – a meeting! – and who had asked her worriedly, or patronizingly, if it would be alright, her going up alone on that modern escalator and then back home alone by bus. Of course it would be fine! How old did she think she was? In reality, by the way, she didn’t go to the shoe department at all, but to the plus-size department, which was also upstairs.
The two blouses she had bought earlier that afternoon in another clothing store under the approving eye of her neighbor, and which she knew perfectly well were two sizes too small for her, even though she had taken them into a fitting room and pretended she had tried them on, she would return sometime early next week. Fortunately, her neighbor hadn’t yet seen her without her loose light gray summer coat or that old baggy sweater from yesterday. After a slight hesitation, she pressed the button and sure enough, the green light came on and the escalator started moving silently.
By the way, that escalator was also a striking change here. A large sign next to it explained that …

Aquarel.
Watercolor painting.
Uitkijkend over het open, groene en waterrijke polderlandschap woonde Jannes de schaapherder met zijn trouwe zwartwitte border collie Ian.
Ian was geen gewone herdershond. Hij was snel en slim en hij begreep zijn baasje nog voordat die uitgesproken was. Iedere morgen trokken de twee er samen op uit om de kudde te begeleiden door rustige natuurgebieden, langs historische slootkanten en over groene dijken.
Op een late ochtend in het vroege voorjaar, toen Jannes met zijn leren hoed op, zijn woeste baard, zijn hoge leren schoenen en zijn gevorkte herdersstaf over het terrein liep, zag hij dat er iets niet klopte. Een van de schapen ontbrak.
Hij telde opnieuw en kwam weer tot negenennegentig.
‘Kom op Ian,’ zei Jannes. ‘Laten we haar zoeken.’
Ian spitste zijn oren en hij schoot er vandoor, langs struikgewas en slootjes en over open weiden. Ze zochten de hele middag, maar het ontbrekende schaap was nergens te vinden. Toen de zon al begon onder te gaan, Jannes z’n maag begon te rammelen, en het stilaan tijd werd om terug te keren naar de stal, stond Ian plotseling stil. Hij hield zijn kop een beetje scheef en snuffelde aan de lucht. Toen schoot hij er vandoor.
‘Wacht op mij!’ riep Jannes.
Ian verdween in de verte. Jannes haastte zich …
Overlooking the open, green and water-rich polder landscape lived Jannes the shepherd with his faithful black-and-white border collie, Ian.
Ian was no ordinary sheepdog. He was fast and smart, and he understood his owner even before he had finished speaking. Every morning the two set out together to guide the flock through quiet nature reserves, along historic ditch banks and over green dikes.
One late morning in early spring, as Jannes walked across the grounds with his leather hat on, his wild beard, his high leather shoes, and his forked shepherd’s staff, he saw that something was wrong. One of the sheep was missing.
He counted again and came to ninety-nine once more.
‘Come on, Ian,’ said Jannes. ‘Let’s look for her.’
Ian pricked up his ears and shot off, past bushes and ditches and across open meadows. They searched all afternoon, but the missing sheep was nowhere to be found. When the sun was already beginning to set, Jannes’ stomach started to rumble, and it was slowly becoming time to return to the stable, Ian suddenly stopped. He tilted his head slightly and sniffed the air. Then he shot off.
‘Wait for me!’ shouted Jannes.
Ian disappeared into the distance. Jannes hurried …
Hoezo denken wij, vrij domme mensen, dat wij kunstmatige ‘intelligentie’ kunnen ontwikkelen, die zichzelf verder ontwikkelt – razendsnel – en dan… ‘superintelligent’ wordt?
Waar halen wij het idee vandaan dat wij superintelligentie zouden kunnen creëren?
We begrijpen nog maar amper een fractie van onze eigen intelligentie en ons eigen bewustzijn!
Zo begrijpen we blijkbaar ook nog niet dat we die zogenaamd slimme software alleen moeten gebruiken om ons te assisteren en te adviseren, en dat we die natuurlijk geen autonome uitvoerende macht moeten geven, want dat dat een gegarandeerd recept voor onheil is.
Het is een feit: we zijn nogal dommig.