Vroeg in de avond riepen we onze twee katten binnen voor de nacht. Daisy kwam er direct aangerend, maar Leo was nergens te bekennen. Enfin, het was mooi weer, dus misschien wou hij nog wat langer buiten blijven. Toen ik vlak voor middernacht naar bed wou gaan, controleerde ik nog een keer of hij al thuis was. En ja hoor, hij lag op de onderste verdieping van een van onze houten tuintafeltjes. Hij keek me opgewekt aan en ik kon hem van afstand horen spinnen, maar hij kwam niet naar de deur. Nu, Leo is soms een beetje een sukkel en hij heeft, acht jaar oud, waarschijnlijk ook last van pijnlijke gewrichten, dus ik ben hem maar gaan halen. Maar tot mijn schrik zakte hij binnen op de deurmat direct weer door zijn poten en bleef hij zo met zijn kinnetje plat op de mat liggen. Ik heb eerst de deur afgesloten en het rolluik ervoor laten zakken, en hem toen onderzocht. Ik ben begonnen bij zijn nek, want hij heeft al vaak aan gevechten met andere katers wonden en abcessen overgehouden. Onze lokale dierenarts verdient goed aan hem, of eigenlijk aan ons dus. Het viel me op dat hij veel kleine korstjes had rond zijn halsbandje. Toen ik hem opnieuw op zijn poten wou zetten, zakte hij er direct weer doorheen. Ondertussen bleef hij vrolijk spinnen. Maar dat betekent niks bij Leo, die ook gewoon vrolijk spint als je een teek bij hem verwijdert, als je een wond van hem behandelt, of als hij op de onderzoekstafel van de dierenarts zit. Zalig onwetend. Ik was ongerust en heb Marc geroepen, die al een tijdje lag te slapen. Die constateerde al gauw wat ik tot nu toe vanaf Leo’s rugzijde gemist had: de sufferd had zijn rechter voorpootje door zijn halsbandje gestoken. Daardoor kon hij dus waarschijnlijk al heel de avond niet meer staan of lopen, en daarom had hij de huid rond zijn halsbandje kapot gekrabd. En, in plaats van dat pootje weer tussen het bandje en zijn keel uit te trekken had hij blijkbaar besloten ‘dit is nu mijn leven’.