leefbare planeet

Honderden jaren lang, vooral aangewakkerd door het christendom, voelde de westerse mens zich het opperwezen op deze planeet. Wat ons betrof bestonden dieren, planten, andere levensvormen en niet-levende materie enkel om door ons geëxploiteerd te worden. En dan niet op een evenwichtige, duurzame manier, maar gewoon zoveel als we in onze hebzucht maar te pakken konden krijgen, met behulp van steeds efficiëntere technologische hulpmiddelen. Het kon niet op, dachten we.

We waanden ons superieur. Of eigenlijk moet ik niet in de verleden tijd spreken, want de meeste, vooral westerse, mensen wanen zich nog steeds superieur. Het gevolg? Plundering van de Aarde. Uitputting van natuurlijke hulpbronnen, vervuiling van onze leefomgeving, en het door ons toedoen uitsterven van vele soorten levende wezens. En er komt maar geen einde aan onze hebzucht. Zelfs niet nu we allemaal in meer of mindere mate te maken krijgen met de eerste ernstige gevolgen van de door ons veroorzaakte klimaatramp. En met tekorten in wat we lang dachten dat onuitputtelijke bronnen waren, waarop wij meenden recht te hebben.

Waarom denken wij eigenlijk dat we superieur zijn? Honderden jaren lang waren we vergeten dat we gewoon een van de vele diersoorten op deze planeet zijn. We hadden gesproken en geschreven taal uitgevonden en een agrarische revolutie, een industriële revolutie en een automatiserings- of informatierevolutie op gang gebracht, en er was geen enkel ander levend wezen dat tot zoiets in staat was, dus we voelden ons almachtig. Ook toen we al lang veel te ver …