mensen lezen geen fictie

Veel mensen – vooral mannen – in onze Westerse wereld lezen geen fictie (denk aan romans, korte verhalen, poëzie).
Dat is erg jammer, want juist fictie – en ik weet dat dit tegenstrijdig klinkt – kan ons helpen de realiteit beter te begrijpen.
Het kan ons bijvoorbeeld leren hoe we het beste kunnen omgaan met de uitdagingen waarvoor we in ons leven komen te staan, en het kan ons ook laten zien dat het niet zo erg is als dat niet altijd lukt. Het biedt ons de mogelijkheid om onszelf met anderen te vergelijken, om overeenkomsten en verschillen te ontdekken in onze emoties, ons uiterlijk, onze overtuigingen, en onze reacties op bepaalde situaties. Het kan ons aarden en ons minder eenzaam doen voelen. Het kan ons inzicht geven in andere mensen en ons gemakkelijker met hen verbinden. Het kan ons doen reizen zonder uit onze luie stoel te komen. En het kan onze verbeelding en daarmee onze creativiteit stimuleren. Tegelijkertijd zorgt het voor een stukje totale afzondering, zelfs te midden van andere mensen, voor plezier en voor ultieme ontspanning.

– ‘Als jongen las ik sciencefiction en avonturenboeken, maar nu ik volwassen ben doe ik dat natuurlijk niet meer.’
– ‘Sprookjes zijn voor kinderen.’
– ‘Mijn vrouw leest graag romans, maar daar heb ik beslist geen tijd voor.’
– ‘Waarom zou ik fictie lezen als er zoveel interessante non-fictie bestaat? Daar kan ik tenminste iets van opsteken.’
– ‘Ik vind fictie lezen een totale verspilling van mijn kostbare tijd.’
– ‘Soms vind ik het ronduit verderfelijk. Bijvoorbeeld als er expliciete seks in voorkomt. Of als het over onnatuurlijke relaties gaat.’
– ‘Waarom zou ik iets lezen dat een ander mens uit zijn duim heeft gezogen?’

Vanwaar die afkeer, of misschien wel angst, voor fictie?
Daar zijn natuurlijk allerlei redenen en excuses …