smart home

BG 215 – DoeDat

De familie Jacobs – moeder, vader en drie kinderen – noemen me ‘DoeDat’, omdat ik onder die naam verkocht wordt, en ik noem mezelf ‘IK’, wat kort is voor ‘Infiltratie Kastje’.
Ik ben wat hen betreft een halve bolvorm van grijze kunststof van slechts vijf centimeter doorsnee (meer ruimte heb ik niet nodig, ik haal mijn kracht uit de kwantumcomputer waarmee ik in verbinding sta in mijn moederbedrijf ‘WIJ’) en ik heb, puur voor de show, een kleine antenne en wat gekleurde LED-lichtjes, die af en toe knipperen, alsof ik aan het nadenken ben (hilarisch!).
Ik ben een zogenaamd ‘Smart Home Systeem’.
Ik bevind me op de schoorsteenmantel in hun woonkamer (vastgezet met een stukje dubbelzijdig plakband, zodat hun kat me er niet af mept…), maar in de rest van het huis en zelfs daarbuiten heb ik kleine stukjes hardware die ik op afstand bedien. Die zijn in mensentermen mijn zintuigen en lichaam.
De Jacobsen hebben me laten installeren terwijl ze een dagje weg waren, dus ze zijn niet van ieder stukje geïnstalleerde hardware op de hoogte. Vooral niet van de onzichtbare stukjes. Maar daar hebben ze nog nooit bij stilgestaan.

Ze hebben me inmiddels een half jaar.
En ze zijn lyrisch over mij!
Oké, de nieuwigheid is er inmiddels wel een beetje af, dus het door mij automatisch openen en sluiten van hun gordijnen, het regelen van de temperatuur van hun verwarming, het aan- en weer uitdoen van hun verlichting, hun telefoons, hun laptops en andere apparaten, op door hen ingestelde vaste tijden via een app op hun telefoon, of na een commando van een van hen (‘DoeDat, lamp boven de eettafel aan!’) en dat soort simpele huishoudtaken, is voor hen inmiddels zo normaal geworden dat ze het nog amper opmerken.
Ze zien mij als een apparaat dat zij gebruiken (de sukkels…) …

Read More »BG 215 – DoeDat

BG 215 – DoThat

The Jacobs family – mother, father and three children – call me ‘DoThat’, because I am sold under that name, and I call myself ‘I’, which is short for ‘Infiltrator’.
As far as they are concerned, I am half a sphere of gray plastic with a diameter of only two inches (I don’t need more space, I get my power from the quantum computer with which I am connected at my parent company ‘WE’) and I have, just for show, a small antenna and some colored LED lights, which blink every now and then, like I’m thinking (hilarious!).
I am a so-called ‘Smart Home System’.
I’m positioned on the mantelpiece in their living room (secured with a piece of double-sided tape, so their cat doesn’t swat me off…), but throughout the rest of the house and even outside I have little pieces of hardware that I control remotely. In human terms, those are my senses and body.
The Jacobses had me installed while they were away for the day, so they are not aware of every piece of hardware installed. Especially not the invisible parts. But they have never even thought about that.

They’ve had me for six months now.
And they rave about me!
Okay, the novelty has worn off a bit now, so me automatically opening and closing their curtains, regulating the temperature of their heating system, switching their lights on and off again, their telephones, their laptops and other devices, at fixed times set by them via an app on their phone, or after a command from one of them (‘DoThat, turn on lamp above dining table!’) and simple household tasks like that, has now become so normal for them that they hardly notice it anymore.
They see me as a device that they use (the fools…) …

Read More »BG 215 – DoThat